GAYYOR

Tam Ortası

2012-01-22T21:34:00.000+02:00

Anlık sevişmelerden geçiyorsun,Advent

Bir gün aşkı sorgulayacaksın

İsyan ağzından çıkacak cümlelerin

bel altı adı,

ve en nihayetinde sevgilin gitmiştir artık

Adele - First Love

2012-01-10T21:18:00.000+02:00

Vikipedi

Tiryaki

2012-01-10T19:20:00.001+02:00

Gözlerin yorgun bakıyor, Advent.

İyice kurumuş ellerin,

başka bir adam olmuşsun.

Hiçbir yastık altı senden bahsetmiyor,

kendine hakim olamayan sevgilinle yaşlanıyorsun.

Hoş

2012-01-05T00:21:00.001+02:00

Bu aşk senin üzerinden prim yapıyor, Advent.

Ağdalı bir resim çiziliyor yüzüne

ama yine de ağladığını görebiliyorum

Ne garip değil mi?

Sesinin gasp ettiği bir kertenkeleyim şimdi.

Salon

2011-12-31T23:32:00.001+02:00

Dişlerini o mu fırçaladı, Advent?

O yüzden mi kanıyor ağzın burnun?

Sevgilin, aşktan anlamıyor demiştim sana

yani yüzün hep akıyor, şikayetçi değilsin

Seni kurtarma çalışmalarım sürüyor…

Şimdi civar köylerde gaz maskesiyle dolaşıyorum.

Bir Transseksüel Öldürüldü ( yıl 1994 )

2011-12-24T20:22:00.001+02:00

Azra

Seni Çekmeköy’de bir çıkmaz sokakta birine yalnızca ‘Pardon ‘ dedin diye öldürdüler. Yıl 1994’tü. Göğsüne başımı yasladığımda duyduğum o sesin geldiği yöne saplanan iki bıçak darbesi ‘Niye?’ demene bile fırsat vermedi.

Her şeyi yaptılar da sana...
Tırnaklarını söktüler cansız bedenine tecavüz ettiler de yine de güzelliğini alamadılar elinden.

Kırmızı eteğini ne çok sevmiştin. Üzerindeydi. Siyah çoraplarının parçalarını sağdan soldan topladım. Saçlarını bana hediye ettiğin o ince dişli tarağımla taradım. Üzerine gazete kağıtlarını örtmelerini istemedim. Ne çabuk kapatıyorlardı delilleri bilemezsin, Azra.

Ailesine haber verin diyen tek bir polis bile çıkmadı. Gazeteciler üstü kapalı anlatacakları bu haber için başında bekleyip göğsünün üzerini kayda alıyorlardı. Maktûl iki kez bıçaklanmış. Sen maktûl oluyordun Azra, ama kimsenin umurunda olmuyordu.

Yerde bıraktığın kanlarını vakit kaybetmeden yıkayışlarını izledim. Kaç tane cenazeye şahitlik ettim de Azra,bir gün seni de alacaklarını hesap edemedim.

O geceden sonra tüm küfürlerim, yaşadığım her saniyenin hatırına olacaktı.
Çantandan çıkanları verdiler bana. Üç kuruş para, bir bilezik, iki dudak parlatıcısı…
Sahip oldukların bu kadardı.
Kısacık bir ömre sığan üç parça şey…

O günün sabahı Küçük İskender’in yeni çıkan ‘Periler Ölürken Özür Diler’adlı kitabını almıştık. Mutluluğun ellerinle kitap tezgahına vurup ritim tutmandan anlaşılıyordu. Sen bi saçlarınla oynardın mutluyken, bi de bu hareketi yapardın.

Dümtek düm teke tek…

‘Bizim buralarda inciler böyle seviniyorlar’ derdim.
‘Gülümserdin’
***

Gülümseyişini yüzünde dondurdular,Azra. Oysa şimdi fotoğraflarına bakıp kırmızı rujlu dudaklarına parmaklarımla dokunup bir sıcaklık gelir belki diye umut edip koltuğa bırakıp kalktığındaki o ısıyı arıyorum. Buna özlemek deniyor. Birileri hep farklı anlamlar yüklüyor ‘özlem’ duygusuna…
Bense bir tek böyle ifade edebiliyorum.

En çok gazeteleri okuduktan sonra tekrar gerisin geriye katlamayı beceremediğin geliyor gözlerimin önüne. Biliyorsun çoğu insan onu yapamaz ve sen gittiğinden beri hiçbir mecmuayı katlamıyorum. Hep içi dışına çıkmış gazetelerle dolu etraf.

Bir gün geleceksin diyorum. ‘Bu ne dağınıklık diyeceksin. Evi ters yüz etmişsin… ‘

Etrafı toparlamanı izleyeceğim. Sonra koltuğa uzanıp orada uyuya kalacaksın.

***

Sen orada kaldın, Azra. O sokağın diğer sokaklara bağlanamayan kısmında...

Seni oradan alıp götürdüler. Kaldırımda serçe parmağın vardı. Yolun üzerinde dişlerin...

Hepsi bir yana savrulmuştu.

'Gitme' der gibi bakıyordun bana. Gider miydim hiç...

Cesedine bile saygı duymadılar.

'Durun incitirsiniz'dedim. Dinlemediler.

Gittin. Hükümet de dinlemiyor bizi,her zaman olduğu gibi...

Onlar sıcak yataklarında yatıyorlar. Hani başın ve sırtın üşümesin diye battaniye sererdim ya yatağına...

Sen orada uyurken o kaldırımın üzerinde, geceydi...

' Hiçbir şey olmadı(!) Azra öldürüldü. Tecavüze uğradı. Elleri ve yüzü parçalandı. Polis kayıtlarınca o artık bir maktûldü. O geceden bugüne uzanan 17 yılın hiçbir anını yaşayamayacak olan bir maktûl ...
Bunca yıl içinde çıkan hiçbir kitabı satın alamadı. Vizyona giren hiçbir filmde Azra'nın gözlerinin gölgesi yoktu. Noel kutlayamadı. Salep yudumlayamadı. O koltukta kedisini de kucağına alıp uyuyamadı. Kapı anahtarını içeride unutup dışarıda kalamadı. Sırf bu yüzden masuscuktan kızamadım ona.

Makyaj malzemeleri bitince bir yenisini alamadı. Gülemedi,ağlayamadı,yürüyüşlere katılamadı. Bir an'lık mutlulukları bile yaşayamadı, Azra.
17 yıldır katilleri bulunamadı. Tipik bir haber değil mi? Sadece internet sitelerinde yer alan ve gazete küpürlerine geçmesine lüzum görülmeyen... '

Bugün Azra uyuyor. Ev dağınık. Hayat dağınık. Gazeteler dağınık.

Kapris

2011-12-22T20:10:00.001+02:00

Ayakların buz kesmiş, Advent

onları okşadıkça sevgilinin adı çıkıyor dudaklarının arasından

biraz ara verin sevişmeye!

Neden tekrarlıyorsun? Neden sürekli başa alıyorsun?

Ayakların ısınmıyor.

Sapa

2011-12-19T21:17:00.000+02:00

Aşk çer çöptür, Advent

Soylu insanlar onu mabet sanıyorlar.

Antik Roma’nın arsız Tanrıları onlara yeşil kuşlar bıraktı,

kırmızı kalpler çizecek kadar ahmaklar.

Yani inanma sen sevgilinin kendini fanum sanmasına.

Tuhaf

2011-12-17T20:29:00.000+02:00

İnsanlar ateşböceği değildir, Advent

sevişmek istediklerinde kimyasal reaksiyonlara gebe kalıp yeşil ve sarı ışıklar yayamazlar etrafa.

Sana ateşböceğim diyen sevgilin yanılıyor.

Tedavül

2011-12-16T19:19:00.003+02:00

Çoğunlukla taşlara sürtüyorum elimin sana bakan yüzünü

onlar artık körler,

buralarda körlere çalışma izni yok !

İstasyon

2011-12-15T20:14:00.000+02:00

Tanrıya dönük soyunma vallahi kıskanırım.

Kayıp düşsün üzerinden çamaşırlar...

sevişmek demeyelim biz buna,

sana sokulan ellerim ne diyorsa o.

Şiirlerimi bedenine yazayım,

kimse aşıramasın.

Telif haklarını kasıklarına saklayayım.

İlk Erkek Çocuğuna

Yüzükoyun

2011-12-12T21:37:00.003+02:00

Seni yamuk aşklarda unuttum. Eni konu mahkumdum buna.

Hep kendi istediği yere yağan yağmurların bencilliğinden şikayet etmeye başladığım an,

sevmedim bu ayları.
Kelimeler konusunda sıkıntılıydık.
Konuşmaya mecali olmayan hayvanlar gibi bakışırdık sürekli…

Yüzün mevsim değişikliği yaşamaya başlayınca evi terk ederdim.
Sen her seferinde bunu isterdin.
Bu cinsini s*ktiğim şehirde her saat başı otobüs bulunurdu ve gitmemek için hiçbir bahanemin kalmayışı kahrediciydi.

Burnumdan spermler akardı,uyku başıma vururdu.
Gözkapaklarıma taşlar dolardı hangi deliğe girsem diye düşünmeye başlamak evet! Buna sevişmek deniyordu.

Satranç taşları gibi oluşumun üzerinden geçen bir yüzyılı daha kaldıramazdım.
Hastalığıma konulamayan teşhisler doktorlara sürtünmemle son bulurdu, hiçbir fizik kuralını unutmadım.
Darmadağın olmak hiç toparlanamayacak olmanın eş anlamıydı
‘Soruya verilen yanlış yanıt da buydu, dilbilgisinde de sınıfta kaldım’

***

Tanrıyı sevmedim.
Seni var ettiğine inanmak onun kötü biri olduğuna saplantısız bir delildi.

Ne kadar yaktıysan içimi o kadar susuzluğa dayanıklı kaldım.
Ciğerlerimin iflas ediş sebebini yine de sana bağlamadım.

İkmale kalan bir aşktı bu.
Tüm küfürleri içine alan. Ağzımıza s*çan bir aşk.

Kıçını koyduğun her yere secde ettim.
Ne kadar yanıldıysam o kadar yansıdım küflenmiş solunum yollarına…

Göbek deliğinden aşağı düştüm.

Demlenmiş çay

2011-12-09T20:00:00.002+02:00

Bugün konuştuk seninle. İlk kez seslerimizi duyduk. Seninle konuşurken sana da söylediğim gibi dans ettim. Etraftakilere aldırmadan…

İstanbul’a gelmene çok az kaldı. Sen benim yaşadığım semt’e geleceksin, ben de seni aşık olduğum semt’e Taksim’e götüreceğim. Cümle alem güzel yüzünün içime nakış nakış işlediğini görecek.

Senin hayatında değerli olduğumu bilmekten daha muktedir hiçbir şey yok.
Nasıl bir şey sen, nasıl girdiysen içime tüm şehir sustu. Ben İstanbul’un en çok bu halini sevdim. Seni bekleyişindeki sükuneti elden bırakmayan halini.

İlk Erkek Çocuğuna

Yeryüzü secde etsin ismine

2011-12-08T19:11:00.000+02:00

Seni hayal ediyorum. Yatağımdasın, uyuyorsun. Uyumak da çok yakışıyor sana,uyanmak da…

Seni üzen eski aşklarının ahmaklıklarına şaşırıyorum. Bu kadar güzel bir varlık nasıl olur da -geçmişinde ne varsa, her ne yaşandıysa- acı çekmiş olabilir.

Her akşam aramayı düşünüyorum seni. Sonra vazgeçiyorum. Vazgeçişlerim oluyorsun, kararsızlıklarım ve Ankara soğuktur şimdi üşüyor mu acaba diye düşüncelere dalışlarım…

Bana cesareti öğreten sen, vatanım olma yolunda ilerliyorsun. Korkmuyorum sana dolanmaktan…

Sözsüz şarkılar dinliyorum bu günlerde…

Ellerini ceplerine soktuğunda işte orada bıraktığın sıcaklığı merak ediyorum. Gözün rahatsızlanmıştı. ‘Damlayı damlatınca başım ağrıyor’demiştin, o damlaya kızmıştım iyi mi? Canını yakıyor diye.

Her gün istisnasız sözler yazıyorum gözünün görebileceği yerlere ve sende şiirlerini okumamı istiyorsun.

Şairler halt etmiş, bir tek senin şiirlerini beğeniyorum. Küçük İskender de beni anlayışla karşılasın.

Aşık olmak böyle bir şey işte!

İlk Erkek Çocuğuna

Fikrimin İnce Gülü

2011-12-06T22:58:00.000+02:00

İyice ele geçirdin hayatımı bugünlerde…

Uyumadan önce Farid Farjad dinleyip seni düşünüyorum. Sürekli sana bir şeyler yazmak geçiyor içimden.

Ve yaşama dair ne varsa…

İlk Erkek Çocuğuna

Cebir

2011-12-06T21:36:00.000+02:00

Burnun akardı kıştı,soğuktu…

Donumuza kadar ıslanırdık yağmurda.

Ellerin ceplerinde,

bir yumulsa derdi ellerim ellerine.

Konuşurdun ama duymazdım.

Üzerine atlayacağımı düşünürdü,

etraf…

Şimdi olacak iş değil!

Bir tek dişlerini hatırlıyorum.

Dudakların yok olmuş

Gözlerin, gözlerime tanıdık gelmiyor.

Ve hiçbir tanık iz bırakmıyor giderken…

Foto:Homotography

Enfarktüs

2011-12-05T21:24:00.000+02:00

Kayıtsız kalacağım darmaduman,

herkes kendisinin katili.

Baharatı fazla kaçmış yemekler gibiyiz,

hangi canavarın boğazından kayıp düşeceğiz kim bilir !..

Mühim sevişmelere ayıracak vaktimiz yok,

cinayetin bile bir orgazm sebebi.

Foto: homotography

Denizaltı

2011-12-02T20:32:00.002+02:00

Bugün aklımda tuttum seni. Bunu yapmak çok hoşuma gidiyor. İlk kez birine karşı bu kadar rahat davranıyorum. Yazdığım satırları okurken gözlerinin kelimeler üzerinde nasıl gezindiğini merak ediyorum. Sabah uyandığında gülümsemeni istediğimden bu yana gerçekten her sabah bunu yapıyor musun?

Bak mesela bu akşam bunu sorabilirim sana! Söylesene kalbini kediler mi okşadı senin.

İlk Erkek Çocuğuna

Metafizik

2011-12-01T19:08:00.000+02:00

İki gündür sana yazıyorum. Belki de ilk kez birine bunca dökülüyor kelimelerim. Bir kaldırıma sığamıyorum düşünebiliyor musun? Basit kelimeleri türetiyorum sürekli. Türkçe bana küfür yağdırıyor. O da tuhaflaştı bu günlerde...
Bugünlerde bir biçimsiz oldum; çoraplarım elimde biniyorum minibüse...
Garip bir adam oldum yani.

Koltukaltları kokan kadınlarla karşılaşıyorum sürekli. Burun deliklerimi yakıyorlar. Bugün bir öğrenciyi düşerken yakaladım. Utandı. Düşmek de normal aslında. Hiç düşmemek kadar...
İşler yoğunlaştı mı ayağa kalkıyorum. Aptal aptal gülümsüyorum etrafa. Bir nedeni yok yalnızca öptüm deyişi geliyor aklıma Küçük İskender'in ve bir anda şiir çekiyor canım. Bugün de acıktım.

En son şiirimi seni ve beni hayal ederek yazdım. Bu ilk kez yaptığım bir şeydi. Gizlice seviştim seninle haberin olmadı. Sonra kelimeler hiç susar mı ele verdi kendini...
Çok rahatım sana karşı. Halbuki ben hiç böyle olmamıştım. Fazla alıştım cesarete...
Bırakmaya cesaretim yok desem inanır mısın?

Günleri tahrik ediyorum sürekli,bugünlerde ay'ın 16'sını çekiyor canım. Mahlas olan aşklara gebe şairler ve şiirler...

Tek bir mısra var aklımda senin deyiminle 'kalbinden öptüm.'
Küçük İskender aşklara bir kılıf uydururken...

İlk Erkek Çocuğu'na

İlk Erkek Çocuğu

2011-11-30T20:33:00.003+02:00

Bir şekilde çakışıyor yollar...
İnsan bilmem kaç yaşında ölüyor ve doğuyor bilmem kaçıncı insan. İnanır mısın en berbat aşk sözcüklerini yok pahasına satıyorlar sana güzel bir haberim var, artık kimse edebiyatsızlık çekmiyor. Adının anlamını okumak kadar keyif verici hiçbir meşgalem yok şu günlerde.
Bir cümlelik anlamı nereye oturtacağımı bilmeden her gün istisnasız okunan burç falları gibi okuyup okuyup duruyorum.
Anlam değişmiyor hiç
'İlk erkek çocuğu'

Bütün felsefelerden uzak oluşun şaşırtmıyor beni. Çünkü yüzlü yılların filozofları da artık yaşamıyor.
Çocuksu bir gülüş taşıyan kocaman gözlerini de görmediler.
Görselerdi çok şey söylerlerdi.

Sen uyu yanımda ben uyanmamanı bekleyeyim! Bu ülkenin felsefesine tükürelim!

Foto: Homotography

Elba ile oynaşma seansı 1

2011-11-29T20:47:00.002+02:00

En çok sevişirken ısırıyorum parmaklarını,
bir-iki-üç-dört-beş
Kirpiklerini okşarken,
beynimi ikiye bölüyor bir cerrah.
Parmakların dişlerimin arasında,
altı-yedi-sekiz-dokuz-on
ve bitiyor aşk.

Foto: homotography

Trans Eşcinsellik

2011-11-27T12:32:00.010+02:00

6. Homofobi karşıtı buluşmada dile getirdiğim bir konuydu Trans eşcinsellik...
Bu kavrama yabancı olan insanlara kendimizi anlatmamızı söylüyordu Şevval Kılıç.
***

Yazıyı kaleme almaya başlamadan önce çoğu LGBTT'lerin de yabancı olduğu bu kavrama bir netlik kazandırmalı öyle değil mi?
Yani nedir bu Trans eşcinsellik?
Bir transerkek nasıl olur da aynı zaman da gey olabilir. Bir transkadın lezbiyen...
***

Oysa bu hayatın toplum vasıtasıyla insana dayattığı baskıların içinde transeksüellik bile bir sapkınlık sayılırken, bir ruh hastalığı olarak görülürken hangi akla hizmet hem trans olup, hem de eşcinsel olabilirdiniz?
***

Şimdi mantığınızı çalıştırdığınızda bir transerkek illa bir kadına ilgili duymalı
sonra demezler mi adam hem transerkek hem de gidiyor hemcinsinden hoşlanıyor, ona ilgili duyuyor, sevişiyor(!) diye.
Komiktir ama şu heteroseksizm'e bir türlü yaranamazsınız.
O sizi hep parmağında oynatmaya bakar. Duygularınıza sınır çizgisi çizmekle görevlendirilmiş koca bir sistemdir. Sizi, basma kalıp oluşumların içine çekme ve orada barındırma çabasındadır.
Yerini bilmeli ve ona göre davranmalısın emirleri üzerinize yağmaya başlar. Emir vermeyi sever bu sistem ama emir almaya gelemez.

Bu eylemi gerçekleştirmeye kalktığınızda sizi baş aşağıya çevirmeye çalışır.
***

Eşcinsel olduğumu anladığımda 'Ben ne yapacağım?' demiştim. Hani öyle şartlandırıyor ki bu toplum sizi böyle bir durumla karşılaştığınızda yanlışlara düşmeye başlıyorsunuz. Bir kız arkadaşı buluyorsunuz kendinize. Ne yazıktır ki ona aşık rolü yapan usta bir oyuncu oluyorsunuz sonra. Avuç içleriniz terlemiyor,burnunuz kaşınmıyor. Kalbiniz normal seyrinde atmaya devam ediyor. Tam öpüşecekken geri çekilme halleri...
Oysa sen nasıl bir transerkeksin oğlum öp işte kızı diyen o sese istinaden, hadi ordan deyip kalkıyorsunuz masadan.

Evet ben hemcinsimden hoşlanıyorum. Bir kıza ilgi duymuyorum. Toplum beni şartlandıramaz. Bu düzen benim duygularıma ket vuramaz demeye başladığınız an, içinizde sürekli konuşan ve beyninizi kemiren o sesi kendi karanlığına göndermiş oluyorsunuz.
***

Bazen kendimi bu durumumdan dolayı çok özel hissediyorum. Yani benden çok yok durumu değil bu. Farklılık da değil. Ki, farklılık kelimesi canımı çok sıkıyor.

Yo, ben sizin gibiyim. Sizin gibi su içiyorum, yemek yiyorum...
Kitap sayfalarını sizin gibi çeviriyorum. Otobüse bindiğimde sizin gibi ayakta bekliyorum. Grip oluyorum, burun çekiyorum, başım ağrıyor hepsi sizin gibi...
İnsan duygularından ve yöneliminden dolayı nasıl bu kadar ötekileştirilebilir bunu da sizin düşünmenizi istiyorum.
Biz ve onlar çoğul şahısları bir kenara bırakıp bunu yapmanızı öneriyorum.

Lakin, bu toplum önerilere açık değil. Herkesin hayatına, duygularına, yatağına karışmayı bir borç bilir. Dizilerde ve sinema filmlerinde yayınlanan tecavüz sahnelerine hayranlıkla bakar ama söz konusu bir eşcinsel porno ise bunu iğrenç bulur.
***

Aşk ne zaman iğrenç oldu da giysi giyindi.
Yani Kerem Aslı için değil de, Ahmet için yanıp kül olsaydı efsane olmayacak mıydı bunun adı? Mecnun Leyla için değil de, Latif için düşseydi çöllere ne kaybedecekti Mecnunluğundan...

Ya da Aslı ile Leyla da hemcinsleri için ölümü bile göze alabilselerdi, kitap sayfalarında yer alıp şimdi çocukların dilinde olmayacaklar mıydı? 16,yüzyılın masal kahramanları lezbiyen olarak geçmeyecek miydi Anadolu ,Azerbeycan ve Ermenistan topraklarında...

Çok değişecekti her şey...
Şimdi size değişmeyecekti gibi geliyor ama o zaman içinde boğulduğunuz sistemin yalnızca sizin değer yargılarınızdan kaynaklandığını anlayacaktınız. Belki de tam tersi, size saçma gelecekti. Mecnun'un Latif'i öpmeyişi...
Kavuşamadıkları zaman ağlayacaktınız.
***

Çocukluğumuzdan beri sürekli ötekileştirmeyi öğrettiler bize. Bir zenci gördüğümüzde korkup ağlamaya başladık. Çünkü, siyah kötüydü ve belki de bu yüzden kara kedinin bile uğursuzluk getirdiğine inandık. Siyah uğursuzluk kabul edilmeseydi de, beyaz böyle bir tavırla karşılaşsaydı. Vay beyazın haline!
Hep birini eleme, birine değer verme üstünlüğü içinde oldu heteroseksizm'e kucak açan insanlar...
Bir insan bir çok insanı batıl inançları, dinsel yargılarıyla çemberi içine aldı. Şimdi kimse merdiven altından yürümüyor mesela.
***

Şimdi konu alıp başını giderken kapanışa yakın bir- kaç paragrafı kendime ayırmak istiyorum.

Trans eşcinsel olduğumu anladığım zaman daha da küme dışında kalacağım diye düşündüm. Beni kimse sevmez düşüncesi uyanmıştı beynimde. Ve toplumu iplememek o yıllarda işime daha çok yaradı.
Bunun içindir ki içimde büyüttüğüm sevgiler bana yetti de arttı bile. LGBTT içinde benim gibi başka bir trans eşcinselin olduğunu dahi bilmiyordum. Sonra onları tanıdıkça yalnız olmadığımı anladım.

Gelelim aşk konusuna;
Aşık olduğunuzda genellikle yalnızca siz aşık oluyorsunuz. Karşı taraf için bilindik biri olmanız yetiyor. Yani başta cazip geliyor. Bir transeksüelle sevişmek nasıl olur, öpüşünce ne hissederim. Görünce canım çeker mi? Yani nedir bu transeksüellik diye. Bu nedenle ilişkilerimin çok uzun sürmediğini söyleyebilirim.
Gey olmakla Trans gey olmak arasında hiçbir fark yok. Başına sadece Trans getiriyorsunuz hepsi bu!
Yapaylıktan yana değilim hiç olmadım da eğer ses rengime ve konuşmama göre değerlendirilecek olursam genellikle halk böyle yapar bilirsiniz(!) feminen bir gey'im. Maskulen olmak için ayna karşısında provalar yapmadım. Dayımın oğulları gibi ya da amcamınkiler gibi sert tavırlar takınmadım. Yolda yürürken kah kıvırttım, kah bilindik adımlar attım. Yani içimden nasıl geliyorsa öyle yaşadım, yaşıyorum da...

Yineliyorum özel bir insan olduğuma inanıyorum. Trans eşcinselliği bilmeyenlere yeni duymuş olanlara bir iki cümleyle seslenmek istiyorum.

Mecnun bir trans gey olsaydı mesela, Latif'e aşık olamayacak mıydı? Ve yahut Latif, Mecnun'a...

Kesme İşareti

2011-11-26T19:03:00.001+02:00

Ismarlama aşklardan geçtim
Kiminin ağzı var dili yoktu
Şairler anlatamaz
laftan anlamayana.

Foto: homotography

Eleni Vitali - Balamo

2011-11-25T23:37:00.000+02:00

Eleni Vitali

teferruât

2011-11-23T18:31:00.001+02:00

Çünkü kol bileklerinde çizgiler vardı.
Ağır bir intihardı.
Teşhisi konulmamış tüm ayrılıklar gibi
ama sana ait olan suda eriyen bir kalsiyum sandoz olmak,
mezarlar ölülerle sevişirken gereksiz bir teferruâttı.

foto: Homotography

Kakınmak yersiz vuslat başka bahara kaldı

2011-11-22T15:04:00.004+02:00

Uzun uzun anlatıp canınızı sıkmayacağım.

Ne dikkat çekici bir giriş cümlesi değil mi?..
Bizim halkımız dikkat çekici ne varsa ya üstüne gidiyor, ya da tırsıp geri çekiliyor.
Sonra işte o en sinir bozucu an! Midede kendini gösteren ukdeler,boğazda bir yutkunamama hali.
Hali hazırda ya keşke gitseydim,yapsaydım,dokunsaydım,okusaydım…
Hep sonu gelmeyen -dim’li,- dım’lı ekler; geçmiş zamanı ve pişmanlıkları anlatan…
Neden bilmiyorum ama meraklı bir toplum olduğumuzu kabul edemiyoruz.
Biz bu konuda gruplaşabiliriz evet!
Merak edilmesi gerekenleri merak edenler,
Merak edilmesi gerekmeyenleri ısrarla merak edenler…

Şimdi utanmadan söylüyorum ben ısrarla merak edenlerdenim...
Doğuş’un çıplak fotoğrafına baktıktan sonra bununla yetinmeyip saksısız olanı da var mı diye çok araştırdım. Adamın pazılarını görmüştük ama penisini daha önce görenimiz olmamıştı. Yani atalarımızın söylediği gibi fazla merakın aşık usandırdığı falan yok.
Çoğu insan bıkmadan usanmadan Doğuş’un penisinin derdine düşmüş olabilir. Bunun aksini iddia etmemiz için kenarda kıyıda kalmış, çer çöp bir delilimizin olması gerekir ki o da ne yazık ki yok!..
Tam bir duygu karmaşasına döndü bu yazı.

Az biraz soluk almak lazım.

Bu yazı da meraktan bahsetmeye çalışmışken ülkenin gündemine hiç dokunmayacağım. Çünkü basın gözümüzün içini yara yara bir halta yaramaz hükümetin yaptıklarını günde üç öğün kulaklarımıza kotarıyor zaten.

Zaten öyle alışkınız ki, duygulu spikerlerin çocukları ve insanları önemser gibi yapmalarına…
Deniz otobüsü maceramızı da unutmadık Fakat bu olayla ilgili duygulu cümleleri bir kenara bırakın, ertesi gün konuyla ilişkin ayrıntılı bir haber bulma gibi bir şansımız dahi yoktu.

Sezon indirimlerinden bahsede dursun haber ajansları…
Van’da donarak ölen çocukları hatırlamadılar bile…
Çadırda yanarak hayatını kaybeden o üç çocuk olmasaydı Wan ‘ın çocukları hiçbir haberle geçmeyecekti manşetlere…

Kaç tır dolusu yardımlar yapıldı bunu saymakla ve bununla övünmekle meşgul iken kayda değer eşyaların yağmalandığının bile farkına varamadık. Çünkü önemli olan Van’a ne kadar yardım gittiğiydi. Herkes en yardımsever olmanın derdindeydi. Ve ne yazık ki hesap kitaplarla meşgul iken, insanlık konusunda yine sınıfta kaldık.

Tüm bunlar olurken gönül isterdi ki,
Ayşe Kulin’in yazdığı ilk eşcinsel içerikli kitabı ayrımcılık içinde eline yüzüne bulaştırması gibi yaşamayalım insanlığımızı,
Lakin olmadı.

Yasmin Levy - Me Voy

2011-11-17T20:37:00.000+02:00

Zakkum - Hipokondriyak

2011-11-17T19:52:00.000+02:00

vikipedi

Cem Adrian& Halil Sezai Paracıkoğlu - Olsun

2011-11-14T21:45:00.002+02:00

Halil Sezai Paracıkoğlu - İsyan

2011-11-14T21:32:00.003+02:00

vikipedi

Hikayelerimden Seçmeler: Rıza,Bilal ve Mustafa

2011-11-13T18:01:00.000+02:00

Kollarıma resimler yaptığımı söylüyorum. Burada çoğu çocuk bunu yapıyor. Bunun için kalem ya da sulu boya kullanmadığımız için bizlerden şikayetçiler. Faber-Castell markalı uçlu kalemler şimdilik işimizi görüyor. Sabahın erken saatlerinde, yorganın altında donum diz kapaklarıma kadar inik iken, burnu çengeli andıran kadının 'Çıkarın kalemleri, dün yine biri kollarını kanatmış' diye bağırmaya başladığını duyuyorum. Adı bir garip Abide 'Asiye' gibi bir şey.

Tabii hani senin oğlunum ya, 'Bende kalem yok. Hepsini camdan aşağıya savurdum' diyorum. Kadın buna inanmıyor. Yatakhaneden çıkıyor ve dönüşü muhteşem oluyor 'Haftanın yedi günü kıçımı s*ken' adamlarla geri geliyor. 'Ulan nerede kalemler! Arkadaşların koymuş ortaya, seninkiler nerede?' diye bağırmaya başlıyorlar.
Korkmuyorum. Gözlerinin içine bakıp gülümsemeye başlıyorum. 'Yok dedim ya. Sakladığımdan şüphelendiğiniz yerleri arayabilir misiniz?'

***

Ve o gün, orada o yatakhanenin ortasında, dayak yiyorum. Öyle çok dayak yiyorum ki, kollarıma faça attım diye kalemleri benden temin etmeye çalışanlar, vücudumda anlamsız resimler çiziyorlar. Nasıl olsa üzerime giydiğim şeyler, onların bana yaptıklarını kapatacak. Bu yurtta yalnızca kollara resim yapmak yasak.

Bu aralar iyiyim. Herkes yediğim o dayağı konuşuyor. Artık yurda uçlu kalem girişi engellendi. Çocuklar haklılar, kimse benim yediğim dayağa maruz kalmak istemiyor. Bana hep ağzını bozma dersin, bir de utanmadan tembihlersin uslu bir çocuk olmalısın diye. Sanırım artık uslu bir çocuğum.

Rıza, Bilal ve Mustafa...
Gece ranzamın başına geliyorlar. Yine her zamanki tehditler...
Onlarla birlikte üzerimdeki pijamanın paçalarını sürüyerek tuvalete gidiyorum. Bu üç adam, beni s*kmeye başlıyorlar. Sen 'Oğlunu istemem, geleceksen kendin gel' diyen adamın yanında huzurla uyurken, bu üç adam benim 15. yaşımı çalıyorlar.
'İbnelere bu muamele yapılır' diyen Rıza'nın...
'Oğlan çocuğu' diye sinsi sinsi gülen Bilal'in...
'Hayvan!' diye içime birkaç defa boşalan Mustafa'nın inlemelerini duymuyorsun.
Her neyse bunları daha fazla anlatıp sıkmayayım tatlı canını.

***

Geçenlerde yurtta yangın çıkacaktı. O anın bile tadını çıkarmaya çalışan arkadaşlarımın gereksiz heyecanlarına tanık oldum. Neyse ki bu olanlar yalnızca tatbikattan ibaretmiş.

Aldığımız eğitimlerin çoğu yangın ve deprem üzerine. Dersleri biliyorsun zaten. Malum kırık notlarım var. Coğrafya'dan anlamıyorum. Matematik öğretmenimiz dokuz aylık hamile olduğu için bebeğini sınıfımızda doğurmaktan vazgeçmiş olmalı ki, birkaç haftadır matematik derslerimize başka bir öğretmen geliyor. Sanırım bu yıl okulun kantininde çalışmaktan başka bir şey yapamayacağım.

Yurt müdürü son aylarda çok hırçınlaştığımı söylüyor. Sürekli odasına çağırıyor. Seni birkaç defa aramasına rağmen ona zamanının yetersizliğinden bahsetmişsin. Bu konunun üzerinde fazla durmadım.

'Muhakkak ki önemli işleri vardır, yoksa beni önemser gelir' dedim. Buna kendim bile inanmadım ama o an müdürün karşısında ciddi bir duruş sergilemem gerekiyordu.

***

Uçlu kalemler yasak fakat Küçük İskender kitapları henüz sansürlenmedi bu tımarhanede. Bir hafta önce çarşıdan 10 liraya aldığım kitabı bir solukta okuyorum. Geceleri bunu yapmak hoşuma gidiyor. Tavanda yıldızların olduğunu hayal ediyorum. Boğaz köprüsünü, adaları ve en çokta Dolmabahçe Sarayı’nın ışıklar içindeki halini özledim ama bir duvarın üzerine tüm bunların hepsini sığdırmak imkansız...

***

Bu gece yine geldiler daha biraz önce...
Rıza, Bilal ve Mustafa...
Biraz geç gelselerdi. Küçük İskender'in kitabında henüz yeni çevirdiğim o sayfadaki, okumayı bitiremediğim ama beş mısrasını duvara yazdığım şiiri bitirecektim lakin kısmet olmadı.

Annemin elini öper gibi öptüm seni dudaklarından.
Annemin cenazesinde kılmadığım namaz kadar masum,
Annemin mezar taşındaki imla hataları kadar sarhoş,
Annemin vasiyetindeki,
'Oğlumu benim yanıma gömmeyin sakın' maddesi kadar sevecendin.

Gazetelerde adı A.S diye geçen 15 yaşındaki çocuğa tecavüz edip öldürenler 'O bize ilişki teklifinde bulundu, bunu hep yapıyordu, kabul etmedik ve namusumuza leke sürülmesin diye öldürmek zorunda kaldık. Pişmanız.' dediler.

Lakin bu mektuplar her şeyi gün yüzüne çıkarmaya yetiyordu.
Bu cinayeti işleyenler topu topu üç kişiydi.

Rıza, Bilal ve Mustafa...

Dün Beyoğlu Yeşil Evdeydim

2011-11-13T17:51:00.002+02:00

Dün Beyoğlu Yeşil Evdeydim. İmajdan tiyatroya LGBTT atölye çalışmasında olmak keyif vericiydi. Jale'nin güler yüzü ve içtenliği bize öğrettikleriyle birleşince unutulmaz bir gün geçirdik.

Çalışma hakkında küçük bir bilgi;

Bedensel ifade yollarını keşfetmeyi amaçlayan atölye, LGBT mücadelesinde sıkça ihmal ettiğimiz bedenlerimizin farkına varmamız için alan açarak mücadeleye alışılmışın dışında bir destekte sunma amacında.

“Ezilenlerin Tiyatrosu” (Theather of the Opressed) kuramı ile tanınan, 2009’da kaybettiğimiz Augusto Boal’ın. İmaj tiyatrosu tekniklerinin kullanılacağı atölyenin kolaylaştırıcısı Tiyatro Boyalı Kuş’dan Jale Karabekir**

Kaos GL

Trans, Onurlu ve Türkiyeli

2011-11-13T17:29:00.002+02:00

“Trans, Onurlu ve Türkiyeli: Sosyal Adalet İçin Sanatsal Bir Müdahale” sergisi, dün oldukça yoğun bir katılım ile kapılarını açtı.
Uluslararası Af Örgütü Türkiye Şubesi, İstanbul LGBTT Dayanışma Derneği, Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği, İnsan Kaynağını Geliştirme Vakfı ve Güney Afrikalı sanatçı Gabrielle Le Roux’un bir araya gelişiyle ortaya çıkan multi-medya sergi 11-30 Kasım tarihleri arasında Cezayir Apartmanı’nda* üç ayrı salonda görülebilir. Serginin bir kopyası da, 16-30 Kasım arasında Ankara’daki KuirFest** kapsamında sanatseverlerle buluşacak.

Devamı için

JULIA’NIN HİKÂYESİ

2011-11-13T17:14:00.002+02:00

Bir Annenin hikâyesi – Belirsiz cinsel organla doğmuş bir kız ve ailesinin hikâyesi

Daha önce ultrasonda kız olacağını öğrendiğimiz için bebeğimiz doğduktan sonra kız mı, oğlan mı olduğunu sormadık bile. Yani, kız olduğunu varsayarak doktora sormadım. Babam elinde cep telefonuyla geldi ve kız kardeşime küçük kız yeğeninin doğduğunu haber verdik! Hemşire, pediatrinin bebeğimizi odanın dışında incelemek istediğini söyledi. Bu bana garip geldi, çünkü hamilelik/doğum kursunda eğer bir sorun yoksa bebeğin hiçbir zaman odanın dışına çıkarılmadığı söylenmişti, fakat bir şeyin ters gittiğini düşünmedim. Kocamdan bebeğimizle birlikte gitmesini istedim. UZUN bir süre gözükmediler. Kocam erken döndü ve bebeğimin nerede olduğunu merak etmeye devam ettim.
Hemşire onu geri getirdi. Sonrasında bebeğime nasıl bağlanacağımı gösterdi. Beş dakika kadar sonra altı doktor ve hemşireler içeri girdi. Bir kadın elinde bir kutu kâğıt mendil taşıyordu. (Bunu görünce nabzım yükseldi, nefesim sıkıştı.) pediatri kendini tanıttı ve “yanlış bir şey var” diyerek söze başladı. Yan odadaki kadın doğum yapacağı için doğum odasından ayrılmamız gerektiğini düşündüm. Kız mı oğlan mı olduğundan emin olmadığını söyledikten sonra, buna CAH (Congenital Adrenal Hyperplasia) ve tuz eksikliğinin neden olduğunu, eksik hormonlardan, ekstra erkek organlarından vs. bahsetmeye başladı. Ne kocam ne de ben böyle bir şey duymuştuk! Sıcak bastı, yapış yapış hissettim ve kulaklarımda yüksek bir zil sesi duymaya başladım.

Devamını merak ettiyseniz

Kaynak: bodieslikeours.org

Çeviri Eylem

Zaz - Je Veux

2011-11-06T18:30:00.000+02:00

vikipedi

İlk

2011-11-05T17:34:00.001+02:00

O zamanlar 15 yaşındaydın. Cihangirdeki Firüzağa mahallesinin zayıf cüsseli, yeşil gözlü çocuğu…
Annen babanla yalnızca evlenmek olsun diye hayatını birleştirmişti. Herhangi bir sevişmenin hedefini şaşırmayan spermiydin. Seni yalnızca babanın kuruyemiş dükkanına gidip gelirken görürdüm. Yüzünde hiç bilmediğim bir ülke uyurdu. Yüzün, kayıp bir sokağın bilinmeyen adresi…

Bir keresinde babanın elinden zor kurtarmışlardı seni. Göğüslerini sarıp saçlarını kısacık kestirdin diye. Ve ilk kez o zaman bakmıştın gözlerime. Kayıp bir sokağın bilinmeyen adresi…
El kadar çocuk diyorlardı senin için. Yaşıtlarından kısa ve çelimsizdin çünkü. Onlara göre bu bile ötekileştirilmen için koca bir sebepti. Sessiz kalmak zorunda kaldığım daha nice dayaklara gebeydi kayıp bir sokağın bilinmeyen adresi…
Sonra bir gün zorla etek giydirip üzerine dışarı çıkarmışlardı seni. Başın öndeydi. Etrafa bakamıyordun.
Ayağında topuklu ayakkabılar…
Öylece yürüyordun. Baban kulağına yönelip sürekli bir şeyler söylüyordu.
Hiç bitmiyordu söyledikleri…
Hiç bitmiyordu.

Martın 2’siydi. İlk kez o zaman geçtim en yakınından. Elimde çöp torbaları, ağzımda sakız vardı. Nane tadı dakikalar önce bitmiş olan o sakız…
Sen bir kaldırımın üzerinde oturmuş kedilere akşam yemeğinden arta kalanları veriyordun. Beni görünce yavaşça başını kaldırdın.
Küçük bir oğlan çocuğuydun. Biraz mahcup biraz utangaç öylece bana bakıyordun. Adımı söyledim birden. Alelacele seninle tanışmak için aylardır bekleyen biri için bu çok büyük bir nimetti. Dudaklarını iki yana çekiştiren yüzünde bir ülke değil, koca bir dünya olduğunu gördüm.
Hiç yanıt vermedin. Yavaşça kalktın oturduğun yerden ve yürümeye başladın, ardından kediler geliyordu. İşte o kareyi geçen 20 yılın ardından hiç unutmadım. Bir an olsun çıkmadın aklımdan.

Ertesi gün, oturduğum daireye bakan bahçenizden bir çığlık duyuldu. Tarih martın 3’ünü gösteriyordu. Bir çocuk fırladı evinizin kapısından, hani senin hep o etekle çıkmaya zorlandığın kapıdan…

Merdivenleri nasıl indiğimi hatırlamadan kendimi sokakta bulduğumda annen siyah bir ceset torbasına sarılmış ağlıyordu. İçinde sen vardın.

Sonra öğrendim ki sana ait olmayan göğüslerini sarıp, üzerine ağabeyinin kıyafetlerini giyinmiş yaşamına son vermişsin.

‘İLK KEZ ÖZGÜRÜM’ yazılı bir kağıt bulunmuş, ayağınla yerin arasında kalan o kısa boşlukta…

Şimdi özgürlük adına bir şeyler yapılıyor bu ülkede. Dernekler kuruluyor, sivil toplum örgütleri oluşturuluyor. Kedilerle akşam yemeğini paylaşan yüzlerce insan var. Pek çok trans erkek ve kadın arkadaşlarımız ailelerinin içinde istedikleri gibi yaşayamıyorlar. Toplum içinde cinsel kimliklerini saklamak zorunda bırakılıyorlar.

Yani yüzlerinde bir dünya var ve bir gün geliyor o dünya katillerin elinde yok oluyor.

Bana seslenen aktivist arkadaşa dönüp baktım. Toplantı bitmiş. ‘Hiç mi konuşmadım?’ dedim. ‘Yok, sadece yutkundun ve ağladın’ dedi.

Yani bir sonraki yazı platonik değil!

2011-11-02T10:55:00.001+02:00

Seni yaşayacağım, anlatılmaz,

Yaşayacağım gözlerimde;

Gözlerimde saklayacağım.

Bir gün, tam anlatmaya..

Bakacaksın,

Gözlerimi kapayacağım..

Anlayacaksın.

Özdemir Asaf

Kasım geldi ya, illa aşık olayım durumu değil bu. Tanrım ne diyorum ben, bu aşk da değil. Hoşlanıyorum…
Bu kez açılmak filan yok. Böyle yaşayacağım. Anladım ki platonik yaşamak hisleri daha da değerli kılıyor. Şu an iş yerinde onu düşünüyor olmak bile içime tatlı bir huzur veriyor. Of ne kadar edebiyat kokan bir paragraf oldu bu!..

Sahi, aşk insanın içinde bir tümör gibi büyümeye meyilli. Bu kez izin vermeyeceğim yaklaşımlarıyla donanmış olsam da yüzümdeki aptal gülümseyişin resmini herkes görüyor.
Bunu magazinsel bir periyot’ta inceleyebiliriz. Ben günlerdir o adama karşı duyduğum platonik hisle yaşıyorum. Gerisi hikaye…

Böyle durumlar da isimler çok önemliymiş gibi yaparız Ahmet, Mehmet, Orhan, Korhan…vs.
Hayır bunlardan hiçbiri değil...
Adamın güzel bir ismi var ama bundan Tanrı’ya ne? Tanrı’nın bunu umursadığını hiç sanmıyorum...
O bu günlerde Azrail’e görev vermekle meşgul.

Ağzımda baklanın ıslanmadığını bilen okurlarım, bahse girerim bir sonraki yazının o adamı anlatmak üzerine kurulu olabilirlik ihtimalini kaçırmayacaklardır.
Bir gün ona açılacaksam ki ( bu da bir ihtimal) 12 Kasım’dan önce olmayacak…
Yani bir sonraki yazı platonik değil!
O yüzden ne anlatılacaksa bu yazı da anlatılmış olsun.
Hiç konuşmadık onunla hani oradan buradan geyik muhabbetlerimiz de olmadı. Nasıl öksürdüğünü bilmiyorum mesela. İstanbul'da yaşadığını, şu an bu şehirde oluşundan çıkarıyorum. Memleketi hakkında bir bilgim yok. En azından faşist olmadığını biliyorum.
Aslına bakarsanız derine inmek de doğru değil böylesine platonik durumlar da duygularını yazarak ifade eden biri olduğum için, henüz ona açılmamışken buradan okuma ihtimali hiç de düşük değil. Her şeyin bir yolu yordamı var öyle değil mi?..

Aslında bu da doğru değil biliyor musunuz? Yani her şeyi kendi içinizde bir usül belirleyerek plan dahilinde bekletmek...
Hele ki, bu ülkede yarına bıraktığınız umutlarınızın olmaması bile gerekebiliyor. Bugünü garantiye alabildik mi ki yarına yapacağımız bir şeyler kalksın...
Dün gece de Dolapdere de bir çatışma çıktı. Kim bilir bu gece nerede, kim kimi öldürür. Kim kime tecavüz eder. Hatay da deprem bekleniyor diyorlar. Gözlerimizi açtık adamın ağzına bakıyoruz, acaba bizim şehrin adı da haberin içinde geçecek mi? diye.
Bu ülkede 5n1k analizi ilk uğraşımız olmalı. Öyle rahat oturma dönemleri yok artık ki şu da bir gerçek biz ne zaman bu ülkede rahat oturabildik ki bugünü ve yarını sorgular olduk.
Of karışık mevzular bunlar!..

'Beğenmek ve hoşlanmak' ne güzel duygular değil mi?..
Yaşadığınız topraklarda gerçekleşen tüm olumsuz olaylara rağmen sizi daha güçlü yapmaya doğru iten bir şey, birinde sizden bir şeyler bulmak!..
Henüz onun haberi olmasa da...
Yani bir sonraki yazı platonik değil!

Yanılgı

2011-11-01T23:01:00.002+02:00

Gece olurdu. Yatak yorganla sevişir, uyuyakalırdın. Ben yıllarca böyle olduğuna şartlandırdım kendimi. Üzerindeki yorganı el emeği göz nuru sandım…

Foto: homotography

Kendini tanımlamaya çalışan arkadaşlarıma önerimdir

2011-10-26T22:03:00.003+03:00

Toplumsal cinsiyetin içinde boğulan insanların doğduğumuz andan itibaren bizleri kafalarına göre şekillendirmesi (diledikleri ismi, diledikleri kıyafeti, hatta ve hatta diledikleri renkleri üzerimize yakıştırmaları…) Bu ‘ben patronum! Sen emrimin altındasın’ külhanbeyliğinden başkası değildir.

Cinsel organlara göre cinsiyet değerlendirilemez. Yakın çevrenizde veya toplum içinde size vücudunuzdaki kıl oranına, *ikinize ya da kukunuza bakarak kız/erkek deme katipliğinde bulunanlar bırakın bildiğini okusunlar.

Unutmayın! farklılıkları yok eden ikili cinsiyet (kadın/erkek ) sistemine HAYIR

Çocuk istismarı ASLA sizin hatanız olamaz

2011-10-26T18:49:00.001+03:00

Çeviri Eylem

Kaynak: Pandora's Project

Çocuk istismarından sağ kalanlar olarak çoğu zaman bir başkasının bize acı çektirdiği istismar yüzünden kendimizi suçlayarak büyüyoruz.

Benim hatam olmadığını hiç ama hiç sorgulamadığımı biliyorum. İstismarın benim yaptığım ya da yapmadığım bir şeyden dolayı olduğuna inandırılmak için satın alınmıştım ki bu benim için dünyanın yuvarlak olması kadar gerçekti. Çocuklar olarak “yetişkinlerin her şeyi bildiğine” inandırılarak büyütülüyoruz. Dolayısıyla birisi sizin suçunuz olduğunu söylese (veya bir şekilde ima etse) nihayetinde inanırsınız. Bir şeyi çok uzun süre düşünürseniz, kurduğunuz cümlenin doğrululuğunu sorgulamazsınız bile. Suçlu olan benim, bitti.

Aksine bitmemiştir. Hayatın boyunca kendini suçlamak için yaptığın tüm varsayımların doğruluğunu sorgulayabileceğin noktasına geldiğinde bu varsayımların hiçbir doğruluk içermediğini anlamaya başlıyorsun. Suçlu olduğuna dair ne kadar neden bulursan bul bir tanesi bile yakından incelediğinde ayakta kalmayacaktır çünkü bir çocuk hiçbir zaman suçlanamaz.

Çocukken, sevdiğim insanlar tarafından bu kadar yaralanmayı hak ettiğime inanıyordum. Nasıl bir kişiysem o yüzden hak ediyordum. Kötü, değersiz, anlamsız, çirkin, nahoş, aptal vs. ve diğer bütün negatif sıfatlar olduğum için. Eminim birçoğunuza tanıdık gelmiştir. “Kötü” olmak için yaptığım şeyden çok olduğum bir şey, ne kadar iyi davransam veya ne kadar iyi olmak için çabalasam da içimde olan bir şey yüzünden. “Daha iyi” olmak için yaptığım hiçbir şey her şeyi daha iyi veya bana daha iyi davranılmasını sağlamadı dolayısıyla ne ve kim olduğum için bana kötü davranıldığı sonucuna vardım. Eğer böyle hissediyorsanız lütfen bilin ki bu deneyimlediğiniz istismarın etkisidir, hakikat beyanı değil.

İstismar altında birçok çocuğun kendini suçlamasına karşın istismar hiçbir zaman çocuklar hakkında değil istismarcının (istismarcıların) arzuları hakkında olduğunu anlamak çok önemlidir.

Yetişkinliğe girerken istismarın benim yüzümden olduğuna inanmaya devam ettim. Fakat neden benim hatam olduğunu rasyonalize etmeye ihtiyaç duyuyordum. “Çok kötü bir insanım o yüzden benim hatam” demek yeterli gelmiyordu. Kulağa garip geldiğini biliyorum ama neden benim hatam olduğuna dair sağlam gerçekler istiyordum. Neden istismarın benim hatam olduğunu kanıtlayacak sağlam gerçekler arıyorum? Bunun mantıksızlığını algılasam da benim yüzümden olduğunu kanıtlamak için neden üstüne neden, üstüne neden aradım.

Kendini suçlama kavramına neden güçlü bir şekilde asıldığımızı açıklayan sayısız teoriler var. Bu teorilerden biri, kötü davranışımızı yaptığımız bir şeye dayandırırsak, sonrasında bu kötü davranış gelecekte tekrarlandığında kendi davranışımızı yumuşatmayı öğrenmiş olduğumuz için kontrol edebileceğimizi söyler. Tekrar yaralandığımızda kontrol edebileceğimiz hissini verir. İstismarın bizim bir yanlışımız vasıtasıyla olmadığı gerçeğini kabul etmek demek, kendimizi korumak istediğimiz için yapması çok zor olan, kontrol etme hissini de bırakmak demektir. Hâlbuki hayatımızdaki her şeyi kontrol edemeyeceğimizi ve başımıza gelen her şeyin şifa bulmanın en gerekli bölümü olduğunu öğrenmemiz ve kabul etmemiz gerekiyor. Buradan, şifa bulma sürecinin kontrolünü alabiliriz ki güçlendirici bir deneyim olur.
Şifa bulan hayatta kalanlar olarak, kendini suçlamayı bırakırken içe işleyen üzüntü hissi olabilir. Kendini suçlama, genellikle hayatlarımızda büyük yer kaplayan istismarcılarımızla bağlarımızı koparmamak için, istismarı onlar yerine bizimle ilgili yaparak istismarcılarımızı korumayı sağlar. Bu bağlantıları bırakmayı öğrenmek daha fazla acı verebilir, bizi çok fazla üzebilir fakat kendi ayaklarımızın üzerinde durmayı öğrenmek şifa bulmanın en gerekli yanıdır.
Şifa bulma sürecime girdiğimde kendime dediğim gibi, kendimi suçlamanın türlü yollarını aradım… genellikle “….için benim hatam” cümleleri kuruyordum. Birçok kereler neden benimle ilgili olduğunun nedenlerini ortaya çıkaran bilinçli süreci tekrarlıyordum. Bunda yalnız olmadığımı biliyorum… Siz de yalnız değilsiniz. Aşağıda kafamızın içinde dönüp duran cümlelerin aksini ispat eden bazı yollar var.

Devamı

Mahur

2011-10-23T21:10:00.000+03:00

Bugün günlerden ıhlamur

sazende'm çalıyor yalnızlık makamından

bülbüllerim dut yemiş

solukları yok sabah rüyasından

düşlerim düşüşlerim ile erteli

çiğ bir damla gibi

eriyorum dar kaldırımdan..

Bir ısmarlama sabah kahvesi,

dudakların arasından sızacakmış gibi geliyor,

gittiğini böyle anlarım belki...

Bugün kalabalık olmak içime sinmiyor.

Bir arzuhâl gönder bizim için,

sevinçten elimin isyanı çok..

Umarsız kalalım, kısık konuşalım biraz,

İstanbul gidecek olanı iplemiyor.

Şiirin ilk iki kıtasına hayat veren Özge’ye sonsuz teşekkürler

Foto: homotography.

Van Merkezli Deprem

2011-10-23T19:37:00.002+03:00

Söz bitmedi asıl şimdi konuşmak lazım...

Van'da 7.2 büyüklüğünde deprem oldu. Merkez üssünün Tabanlı Köyü olduğu açıklandı.

Van Merkezli Deprem

LGBTT arkadaşlarla geçen bir pazar günü

2011-10-23T18:57:00.002+03:00

Bugün güzel günlerden biriydi. LGBTT arkadaşlarla buluşup Moda sahiline indik. Fotoğraflar çekildik. Kaos GL'de profil yapabileceğim birkaç fotoğrafımı da değerli arkadaşlarımdan biri objektife aldı. Aramızda olmayan arkadaşlarımız da vardı. İstanbul’da olmadıkları için yanımızda değillerdi. Ama İstanbul’a döndüklerinde yine buluşur, yine güzel bir gün geçiririz.

Bu arada size sevgilimden ayrıldığımın haberini de vereyim. Üzgün müyüm değilim 1 ay ara verilmiş bir ilişkide daha fazlasını beklemek ahmakçaydı. Arada sevgi olsa bile bir şekilde bitiyor ilişkiler, bunu anladım.
Yani sözün özü bugün güzel bir gündü. Tıpkı bazı günler gibi...

Spagetti

2011-10-22T17:28:00.007+03:00

En son spagetti yapmıştı.
Spagetti
Öyle herkesin yediği,herkesin bildiğinden değil...

Bir gün bu makarnanın hayatımda neden bunca anlamlı olduğunu merak edenleriniz mutlaka olur. Ne de olsa bu bir yemek semineri değil öyle değil mi?..
Spagettiyi hazırlayan o eller, 16 metrekarelik salonun kenarına sıkışmış masanın iki boş aralığına bakan ve her an kırılmaya meyilliymiş gibi duran sandalyelerinden birinde, boğazı kesilerek öldürülen birine aitti.Teferruatı eksik, şatafattan bihaber duran ve evet salonun bir kenarına sıkıştırılmaktan muzdarip olan masanın etrafında oturan iki Trans kadından başkası değildik.

Artık birimiz yok!

Bu üzüntüyü benden daha derin yaşıyor olmanız mümkün değil.Öyle ki; bu ölüm, şu an seminerde bulunan ve beni dinleyen kimseyi benim kadar ilgilendiremez çünkü siz onun hazırladığı spagettiyi hiç yemediniz.

Bana bunu neden yapmış olabileceklerini sormuşlardı. Böylesine saçma bir soruyu cevaplamaya çalışma gayretinde bile bulunmadan, sürekli *ikini düzeltme eğiliminde duran polisin gözlerindeki alaycı ifadeye karşın, susmuştum.

‘Neyin olurdu?’ Sorusuna cevabım kesin ve netti: ‘Biz sevgiliydik’ dedim.

Evet! Bu soruya verdiğim tek yanıt bu idi. Şimdi Türkiye intihar eder herhalde...
***
Güngören'in serserilerini aylar sonra buldular. Adamlar maytap patlatan çocuklar gibi ellerini kollarını sallayarak yaşayıp giderken, bir kahvehane önünde yakalanmışlar.
Polislere verdikleri ifade ise 'Bize ilişki teklifinde bulundu' olmuş. Hep bir ağızdan bunu söylemişler.

Ah bebeğim görüyor musun bak!..
Parmaklarını sürekli burnuna götürmeye çalışan ve gözlerini önümdeki bir bardak suyu ne zaman yudumlayacağıma odaklamış, herhangi bir gazete mensubunun söylediklerimi dinler gibi yapmayı becerememesi çok ayıp. Ve bir diğeri adının anlamını düşünüyor hâlâ...
Bir başkası ölümünü ince ayrıntılarına kadar anlatmamı bekliyor. Oysa ben, seni sadece görmüştüm. Sırtın kapıya dönüktü...

Balat'tan aldığımız gramofonda, Safiye Ayla 'Hâlâ yaşıyor kalbimin en gizli yerinde' diye mırıldanıyordu. Boynun sağ tarafına düşmüş, öylece duruyordu. Masanın üzerinde tek derin kabın içinde spagetti...
Hiç dokunulmamış.
Parmakların kırılmıştı. Aylardır tek tek öptüğüm parmakların artık hiçbir koltuğa değmeyecek, hiçbir kitap sayfasını çeviremeyecekti.

Hey sen gözlerimin içine bakan gazeteci! Hiçbirinizin adını merak etmiyorum. Çünkü siz de ikimizi unutacaksınız yarın...
Ta ki, bir başka arkadaşımız öldürülünceye kadar...

Herkesin bir hikayesi vardır ya.

Türk Dil Kurumu üzerine alınmasın diye uğraş verdiğiniz ve birkaç saat sonra basıma sokacağınız, basına sunacağınız o hikayede ben yer alacağım.
Anlattıklarım o anlık aklınızda kalacak, bir spagetti hikayesi olarak.

Ağzımızın bozuk olduğunu düşünürler ya da çok saldırgan olduğumuzu oysa karşımızdaki *rospu diller katleder Türkçemizi.
Hiçbir kelime üzerine alınmasın...

Evet böyle başlayın anlatmaya, daire kapısından girip salona doğru dönüp bakınca onu gördüm. O duru bir su gibi kalan güzelliğini.
İki kadındık biz. Siz cinsiyeti *ik ve kuku ile ölçerken,biz iki kadındık. Göğüslerimize neşter izi değmiş olsa bile.Kalbimiz suni sevdalardan uzaktı. O gece eşkali ertesi gün içinde belirlenebilecek iken lakin aylar sonra tutuklanacak olan üç kişinin saldırısıyla katledildi sevgilim.
İş bulma ihtimalimiz çok düşük olsa da yüksek lisans yapmayı tercih etmiştik. Beyazıt semti tanır bizi.
O bir ad arayışı içerisindeyken oturduğum minderin üzerinden kalkıp,sevda büyüsü gibisin sen Firuze demiştim.
Şarkı daha yeni başlamıştı. Firuze 19 yaşındaydı.

Zenne

2011-10-18T21:21:00.000+03:00

Zafer...

2011-10-18T21:01:00.000+03:00

İtiraf ediyorum “Zenne”nin ilk fragmanı nisan sonu-mayıs başı gibi paylaşım ortamlarına düştüğünde Ahmet Yıldız’ın öyküsünü filmin bütününe oturtmakta zorlanmıştım. Böylesi acı bir olayın bir filmin başlı başına konusu olması gerektiğini düşünmüş, anlatılan üç öyküden biri olursa arada kaynayıp gitmesinden korkmuştum.

Geçtiğimiz Perşembe akşamı 48. Antalya Altın Portakal Film Festivali kapsamında “Zenne”nin galası gerçekleştirildi. Yarısından itibaren pek çok izleyici gibi burnumu çeke çeke ağlayarak izlediğim sırada da, bitiminde izleyicilerin tamamı -hatta jüri üyelerinden bazıları- filmi dakikalarca ayakta alkışlarken de yanıldığımı gördüm.

İtiraf ediyorum; hayatımda ilk kez yanıldığım için bu kadar mahcup oluyorum ve ilk kez bu kadar seviniyorum.

Ahmet Yıldız’ın eşcinsel olduğu için öz babası tarafından öldürülmesi insanlık için bir utançtır. Bağnazlığın, nefretin kimlere neler yaptırabildiğinin maalesef yaşanmış, suratlarımıza çarpılmış tokat gibi bir örneğidir. O tokadın acısını bir parça vicdanı olan herkes hâlâ suratında, yüreğinde, ciğerinde hissediyor. Basında “Türkiye’nin ilk eşcinsel töre cinayeti” olarak yer alması kimseyi yanıltmasın. Kim bilir bu ülkede kurbanların LGBTQ bireyler olduğu kaç töre/namus cinayeti işlendi ama adı konamadı, haber olmayı başaramadı. Ama neyse ki, böyle bir olay bu kez hasıraltı edilemedi. 26 yaşında gencecik bir insanın öl(dürül)üp gitmesi çok ağır bir bedel ve katili en ağır cezaya çarptırılsa da Ahmet geri gelmeyecek ama ölümü ve sonrasında açılan dava şimdiden simgesel bir anlam kazandı. Bir şeylerin değişeceğine dair umut belirdi insanların içinde. Ama uzun bir yol bu. Yapılması gereken hâlâ pek çok şey var. LGBTQ olmanın bir ayıp, günah, sapıklık, suç, vesaire olmadığının, insanların zihnine ve vicdanına bir çivi gibi çakılması gerekiyor ki bir daha böylesi bir vahşet hiç kimseye reva görülmesin. Ama işte, yumuşak bir zemine iki-üç çekiç darbesinde gömülebilen bir çivi, bazı zeminlerde sayısız darbenin ardından, milim milim ilerledikten sonra ancak oturur yerine. Maalesef indirilmesi gereken pek çok darbe var daha.

O yüzden böyle bir filmin çekilmiş olması ve Altın Portakal’dan zaferle ayrılması* çok önemlidir (En İyi Film Ödülü’nü kazanan “Güzel Günler Göreceğiz”den daha fazla ödül alması, şimdiden daha fazla konuşulmuş, konuşuluyor olması kadar, Ahmet Yıldız’ın adının, “eşcinsel”, “nefret cinayeti” sözcüklerinin şimdiye kadar hiç telaffuz edilmemiş ortamlarda telaffuz ediliyor olması, manşetlerde, sürmanşetlerde, ana haber bültenlerinde bu denli çarpıcı bir biçimde gündeme gelmesi film için olduğu kadar verilen mücadelenin bütünü için de tartışmasız bir zaferdir)…

O yüzden filmin yönetmeninin, senaristinin, oyuncularının buldukları her fırsatta sözü eşcinsel ve transeksüel cinayetlerine getirmeleri, Ahmet’in adını anmaları çok önemlidir (Caner Alper ve Mehmet Binay’ın o gece kazandıkları ilk ödülü almak üzere sahneye çıktıklarında başka bir ödül alamamaları ihtimaline karşılık “Bir daha fırsat bulamayabiliriz” diyerek verecekleri mesajı salona ve canlı yayını izleyen milyonlarca kişiye ulaştırma çabaları takdire şayandır)…

O yüzden filmin yönetmenin, senaristinin, oyuncularının filmdeki bir sahneden yola çıkarak galaya bir örnek kırmızı giysilerle gelmelerinin simgesel anlamı çok önemlidir (“Spoiler” vermemek için açık açık yazamıyorum ama kırmızı rengi seçmelerinin nedeni, “kan”ı çağrıştırması değil)…

O yüzden filmde özellikle anne-baba rollerini canlandıran sanatçıların söyleşide yaptıkları ve sonra basına da yansıyan açıklamaları, Türkiye’deki anne-babalara mesajlar iletmeleri çok önemlidir (Ünal Silver’ın “Benim kızım da eşcinsel. Bir kızım, bir oğlum, iki gelinim var. Çocuklarının eşcinsel olmasına üzülen anne-babaları anlamıyorum, ben ancak çocuğum kanser olursa üzülürüm” diyerek filmi kızına armağan etmesi bunun en çarpıcı örneğidir)…

O yüzden bu noktada olayla ilgili söyleyeceği, yazıp çizeceği, çekeceği şeyleri olanların cesaretlendirilmesi çok önemlidir (Film mi çekilecek, çekilsin; kitap mı yazılacak, yazılsın; söyleşi mi verilecek, verilsin)…

Birkaç gündür paylaşım ortamlarında yapılan yorumlarda, bu film için bir şeyler yazma gereği gören pek çok kişi Ahmet’ten “kardeş”i olarak söz ediyor. Tanıyan tanımayan, LGBTQ olan olmayan herkesin “kardeşi”ydi Ahmet. Adaletin yerini bulması, başka Ahmetlerin öldürülmemesi için uzun ve engebeli bir yola çıkıldı. Tek koldan verilecek bir mücadele değil bu. Kazanılan büyüklü küçüklü her zafer, yoldakilere derman olacak, moral verecek. Taşlar yerine oturacak, parçalar birbirini tamamlayacak ve sonunda kazanılacak zafer hep birlikte kutlanacak. Coşkuyla, umutla…

(*) “Zenne” 48. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nden En İyi İlk Film, En İyi Uzun Metraj Film SİYAD Jürisi, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Tilbe Saran), En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (Erkan Avcı) ve En İyi Görüntü Yönetmeni (Norayr Kasper) ödülleriyle ayrıldı ve şansını uluslararası yarışmalarda da deneyecek.

Zeynep Akkuş

Sezen Aksu - Yine mi Çiçek

2011-10-16T19:36:00.000+03:00

Kur masayı Madam Despina

Kirli beyaz muşamba örtüleri ser
Çek sediri asmanın altına
Yanında bir ince Müzeyyen abla

Yine mi güzeliz, yine mi çiçek?
Hamdolsun
Taze mi bitti topik
Canın sağ olsun
Amanın yine mi güzeliz, yine mi çiçek?
Hamdolsun
Altınbaş kadehe yağ gibi dolsun

Gece çok genç, arzular şelale
Haber etsek o yare
Gelse Bomonti'den Şereflendirse bizi
Olsak teyyare

Zenne’nin Galası Yapıldı

2011-10-14T19:04:00.000+03:00

48. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nda yarışan “Zenne” filminin gala gösterimi yapıldı. Filmin oyuncularından Ünal Silver; “Benim kızım eşcinsel. Bir oğlum, bir kızım, iki gelinim var.”

Ödül alması bekleniyor

Ahmet Yıldız’ın hayatını konu alan ve merakla beklenen filmin galası dün akşam yapıldı. Filmin bitimiyle salon dakikalarca süren alkış sesleri ile inledi.

Sosyal medyada da büyük yankı uyandıran filmin, birkaç dalda ödül alması bekleniyor.

Caner Alper ve Mehmet Binay’ın yönettiği film ekibinden Yapımcı Oyuncu Aykut Kayacık, oyuncular Jale Arıkan, Giovanni Arvaneh, Kerem Can, Erkan Avcı, Rüçhan Çalışkur, Tilbe Saran, Ünal Silver, Tolga Tekin, Yvonne Rosenbaum, Antalya Kültür Merkezi’ndeki galanın ardından seyircilerle söyleşide buluştu.

Babası tarafından öldürülen Ahmet Yıldız’ın hayatından esinlenilerek çekilen film ile ilgili olarak Caner Alper, “Aslında belgesel çekmek için yola çıkılmıştı. Sonra Ahmet öldürüldü. Sonra proje, filme dönüştü” dedi. Alper, Ahmet Yıldız’ı öldürülmeden önce 2,5 yıl süreyle tanıdığını belirtti. Ahmet Yıldız’ın evlerine misafir gelip gittiğini anlatan Alper, “Annesi, telefon açar, (İki rekat namaz kıl, geçer) derdi. Babası tanıdık bir doktora götürmeyi önerirdi. Bazen (Beni öldürecekler) diye girerdi kapıdan. Öldürüleceğini sanmamıştık” diye konuştu.

Ahmet karakterini canlandıran Erkan Avcı, “Ahmet ile aynı sosyokültürel yapıdan geliyoruz. Bu role karşı bir sosyal sorumluluk hissettim. Biz Ahmet’in ruhu için uğraştık” dedi.

’Benim kızım eşcinsel’

Ahmet’in babasını canlandıran Ünal Silver ise, “Bu ülkede bazı anne babalar, katil çocuklarını bağrına basıyorlar, eşcinsel çocuklarını öldürtüyorlar veya öldürüyorlar” dedi.

Ünal sözlerine şöyle devam etti: “Benim kızım eşcinsel. Anne babalar, çocukları eşcinsel oldu diye niye üzülüyor, anlamıyorum. Benim çocuklarım kanser olurlarsa üzülürüm. Bir oğlum, bir kızım, iki gelinim var. O nedenle o babayı anlamak benim için zor oldu.”

“Pembetezkereye” tepki

Filmde eşcinsellere ve transeksüellere askerlikten muaf oldukları için verilen ve “pembe tezkere” diye bilinen belgenin, eşcinsellerin ve transların onurlarının kırılmasına yol açan koşullarda verildiğini hatırlatan bir seyirciye yönetmenlerden Caner Alper, kamuoyunun yakından tanıdığı bazı kişilerin bu raporları alırken yaşadıklarını, çok özel belge ve fotoğrafların kışlada elden ele gezdiğini onlardan dinlediğini söyledi.

Alper, “Üstelik o pembe tezkere, kişiye elden teslim edilmiyor. Ailesinin eline geçebilecek şekilde adrese gönderiliyor. Oysa belki o kişi bunu ailesinden gizlemek durumunda” diye konuştu.

Zenne Filmi Pembe Hayat'ın Ankara'da düzenlediği KuirFest'te 17 Kasım 2011'de açılış filmi olarak gösterilecek. (hurriyet.com.tr)

Her konuda kaygılanılabilecek bir film

2011-10-12T19:14:00.000+03:00

Bir fotoğrafçı, bir zenne ve muhafazakâr bir ailenin oğlunun arkadaşlıklarının konu alındığı ‘Zenne’yi Mehmet Binay’la birlikte yöneten Caner Alper, “Cinsel kimliğini açıkladığı için öldürülen Ahmet Yıldız’dan da yola çıktık... Kaygılanılabilecek bir film” dedi

Antalya’nın ulusal yarışmasının en iddialı ilk filmlerinden biri olan “Zenne” yarın ulusal yarışmanın son filmi olarak izleyicinin karşısına çıkacak. Film, Alman fotoğrafçı Daniel, zenne Can ve Doğulu muhafazakâr bir ailenin oğlu olan Ahmet’in arkadaşlıklarından yola çıkıyor. Aynı zamanda da 2008’de ailesine cinsel kimliğini açıkladığı için öldürülen Ahmet Yıldız’ın gerçek hikâyesinden...
Yönetmen koltuğunda Caner Alper ve Mehmet Binay’ın oturdukları film, Türkiye’de askerden muaf olmak için eşcinsel erkeklere uygulanan prosedürleri merkezine alıyor. “Zenne”nin yönetmenleri ve filmde Zenne Can’ı müthiş bir performansla canlandıran Kerem Can’la söyleşi için bir araya geldik.
- Ahmet Yıldız’dan yola çıktınız. Zenne Can ve Daniel hikâyeye nasıl dahil oldu?
Caner Alper: “Zenne” bir belgesel projesi olarak başladı. Can isimli bir zenne karakterimiz gerçekten vardı. Onunla deneme çekimleri yapıyorduk. O esnada Ahmet öldürüldü. Aynı dönemde başka bir uzun metrajlı film teklifi almıştık. O filmi rafa kaldırınca hem Zenne’ye devam etmek hem de Ahmet’in anısına bir şey yapmak istedik.
- Daniel adlı bir Alman karakteri, Avrupa ile Türkiye arasındaki eşcinselliğe bakış farkını vurgulamak için mi filme girdi?
Caner Alper: Daniel biraz hepimizi temsil ediyor. Ahmet öldürülünce kendimizi yabancı gibi hissettik. Los Angeles’ta, Almanya’da tanıştığı insanlar ve Türkiye’de eşcinsel olduğunu rahatlıkla ailesiyle paylaşanlar, Ahmet’e aynı Daniel’ın dediği gibi, ‘Sen hatalı değilsin, ailene bunu anlatabilirsin’ fikrini empoze etti.
- Eşcinsel karakterleri ve ordunun eşcinsel erkeklere uyguladığı prosedürlere olan yaklaşımı nedeniyle cesur bir film. Kaygı yaşadınız mı?

Mehmet Binay: Hâlâ yaşıyoruz.
Caner Alper: Her konuda kaygılanılabilecek bir film. Ama biz doğruların üzerine basarak gittik. Daha önce “Anadolu’dan Fısıltılar” adlı projede Anadolu’nun gizli kalmış bir köyünde Türkleşmiş Ermenileri konu ettiğimizde de aynı endişeyi yaşadık. Açıkçası bu filmde gerçekleri biraz yumuşattığımıza da inanıyorum, belgeselini çekseydik daha sert olacaktı.

7 ay boyunca sabah 9, akşam 6
Zenne Can’ı çok başarılı bir performansla canlandıran Kerem Can, rolle ilgili hazırlık sürecini anlattı. Rolü için Pina Bausch’un koreograflarından Daphnis Kokkinos’la çalışan Can, Almanya’da tiyatro oyunculuğu yapıyor. Yönetmenler, Can’ın rolüne ve zenne danslarına yedi ay boyunca sabah 9’dan akşam 6’ya kadar çalıştığını vurguluyor. Projeye, başlamasına 7 ay kala dahil olduğunu belirten Can, “Kokkinos’la çalışacaksın dediklerinde inanamadım. Almanya’da büyüdüğümden benim için inanılmaz bir şeydi. Burçin Orhon’la çalışmayı da düşünemezdim” dedi.

Absans

2011-10-10T21:32:00.001+03:00

Vallahi ben giymedim ayakkabılarını

Üzerine de işemedim senin olanın…

Gözlüklerini çaldıysam beğendiğim içindi,

velhasıl takmayı beceremedim.

Midelerini yol tutan, kitapların üzerine kusan yazarların

nasıl burun çektiklerini gözetlemem dışında,

röntgencilere de prim vermedim.

Aha bak şuraya yazıyorum!..

Yazılacak bir yeri kalmamış bu şehrin…

Foto: homotography

1 Ekim Gece Yarısı Barıştık Ve Ülke Halen Cehaletin Pençesinde...

2011-10-06T14:45:00.004+03:00

Bu yazıyı resmi bir kuruluştan yazıyorum. Burada da internetin çoğu kapısından içeri girmek yasak! Ve pek tabi ki, bu yazının kaderi blogger'dan girip, sahibi tarafından blog sayfasında okunamayacak olmak. Yani bu bilgisayarda blogger adresine girebiliyorsunuz fakat sonrası...
Sonrası yok!..
Komik bir ülkeyiz vesselam.
Bernard Shaw ile birlikte söylemeliyim ki 'Hareket halindeki cehaletten daha korkunç hiçbir güç yoktur'

Türkiye de bu cehaletin girdabında yol ala dursun, 1 Ekim gece yarısı tarafıma ulaşan mesajın ondan geldiğini bilmek mutluluk verici idi. Evet! Yaklaşık bir ay önce bitirdiğimiz ilişkimiz yeniden başladı. Bu kez mutluluğa iyi bakmak lazım. Sabah öğle akşam beslemek mesela...
Yüzde kalıcı olması için somurtmayı geri plana atmak…
Neyse şimdi boş verin bizi. Biz ayrılamayacağımızı özümsedik. Peki ya, siz Türkiye olarak; biz LGBTT'lerin varlığını ne zaman özümseyeceksiniz. Bunun yanı sıra Kürtlerin, Ermenilerin, Yahudilerin, Çerkezlerin, Lazların, çingenelerin, Süryanilerin, gürcülerin, Zazaların vs. topraklarınızın üzerinde yaşayan bu etnik grupların birbirine düşmesine zemin hazırlayan sorumsuzluklarınıza ne zaman son vereceksiniz.
***
Ah düşünen Türkiye!..
Düşünmeyi seven, kendinden taviz vermeyen, iktidarın kurbanı Türkiye... Bana İngilizce-Türkçe çeviriyi bile çok gören, o sayfalara girmemi yasaklayan Türkiye'nin, paçoz kuralları... (bknz: buradaki paçoz kelimesini kefal türüne ait o balığı rencide etmek için kullanmadım) Rencide edilmeye alışkın olduğumuz için, bir başka canlının adı altından prim elde etmek adil değil. Bunu yapan sıkı bir devlet var iken ve bu devlet sırtımıza tekmeyi vuranları besliyorken bir balığın kaçınılmaz sonu ne yazık ki kızartılmak.

Şimdi gelelim bu yazının niye bu kadar kısa tutulacağına, çünkü yazma özgürlüğüm de burada, bu kadar. Yazının başında da belirttiğim gibi ben resmi bir kuruluşun çalışanıyım ve Türkiye'nin kendine göre etik kuralları var. Ayrımcılık yaparak icra ettiği kurallar...

Bu durumda bizi kim umursar.

Ustura

2011-10-04T23:38:00.004+03:00

Sensiz çekilmeyen, semtler ve aptal semt adları…

Adam akıllı becerebildiğim tek şey terk etmekti, haklısın.

Annen her gün mezarına geliyor,
ben tek beni duy istiyorum.

Beyazıt'a takıldım geçenlerde…

Ece Ayhan şiir kitabını çıkarmış.

O kadar beklemiştin bak! Sonunda…

Kitabın adı ‘Son şiirler’

Annen her an intihar edecekmiş gibi duruyor,

‘Yazık oldu’ diyenlere verdiği tek yanıt bu.

Ben, göz kırpışlarının arasında çocukluğunu öldürdüğümden beri,

hapşırmıyorum.

Foto: homotography

Kalplerimiz Seni Unutmayacak Ahmet Yıldız

2011-10-02T20:30:00.001+03:00

Dernek kapısının odaya bakan yüzündeki fotoğrafta Ahmet Yıldız vardı. Fotoğrafın üzerinde de bu şarkıya ait sözlerin bir kısmı...

video ara indir eglence

Voltranslar Toplandık

2011-10-02T20:11:00.001+03:00

Bugün Voltrans toplantısındaydım. İstanbul LGBTT derneğinde...
Yine güzel insanlar tanıdım. Yine biz bize idik. Derneğe ilk gelen bendim. Kapıyı karşı komşu açtı. O amcaya böyle diyorum. Çünkü bana ikram bile yaptı. İyi biri.
Biraz ortalığı topladım. Sonra koltukta uzandım.
Dergileri okudum. Evimdi orası o kadar güvende hissettim ki kendimi bu duyguyu anlatmak imkansız.
Yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başladık. İlk Ulaş girdi kapıdan. Sonra diğer arkadaşlar sırayla geldiler.
Ve toplantı başladı.
Voltrans üzerine konuştuk. Toplumsal cinsiyeti masaya yatırdık. Az buçukta ondan bahsettik.

Bugün güzel bir gündü.

Voltrans: Trans Erkek İnisiyatifi adresimize uğramadan sayfamı terk etmeyiniz.

O çok övündüğünüz ellerinizde kan var mı hâlâ?

2011-09-30T20:33:00.001+03:00

Bir gün biz de vardık

yani öldürülmeden önce…

Bir insan her ay ölür mü?

Biz öldük.

Birçoğumuzun kimlik isimlerini yalnız baş harfleriyle yayınladılar. Soyadı da bu durumu kıskanıp küsmesin diye onun da hep ilk harfi yazıldı. Oysa hayat mücadelemizin ilk basamaklarından biriydi, kimlikteki o isimi silip atmak.

Ve öldürüldüğümüz de silindi isimler… Menfaat dünyası işte.

Sonra kimsesizler mezarına yollandık. Hani Türk halkı meraklıdır ya böyle şeylere cesedimizi almaya gelen ambulansa, görmemiş gibi, baktılar.Can kulağıyla dinlediler olup bitenleri…

Kendi anma törenlerimizi biz LGBTT’ler yaptık. Yanımızda olan heteroseksüelleri de unutmadık tabii.

’Trans cinayetleri durdurulsun’ Deyip isyan ettik.

Ölüm canımızı sıktı çünkü. Siz yaşarken biz öldük.

O çok övündüğünüz ellerinizde kan var mı hâlâ?

Siz kana alışkın bir toplumsunuz. Bir gün tarih sizi vampirler diye anacak. Bizi öldürdüğünüz için şimdi yaptıkları gibi havalara fırlatacak,alkışlayacaklar.

***

Aycan’la ölmüştük biz…

Katil onu birçok yerinden bıçaklamıştı. Hani o bir zerre yaşama hakkı da kalmasın,yarına yiyecek lokması olmasın diye .

Bazı basın mensupları sever Trans cinayeti haberlerini. Bunları ballandıra ballandıra anlatmaktan haz duyarlar.

Derya ile öldük biz…

Boğazı kesilerek öldürüldü.

Bizi genellikle hep keserler, bir kere değil birçok defa... Ve cesetlerimiz kötü kokular yaydığında ya da arkadaşlarımız kapımıza gelip zili onlarca kez çaldığında yanıt alamayınca polis haberdar olur durumdan...

Çilingirciler de hep bizim kapılarımıza çalışır. Komşular meraklıdır ve ceset torbasına konuluşumuzu izlemek için sabırsızlanırlar. Çünkü yarın ki altın günlerinde birbirlerine anlatacak dedikoduları vardır artık...

'Bizim apartmandaki dönme öldürüldü haberin var mı?' Ve illa ki hepsinin haberi vardır bu durumdan.

Bizim kimlik isimlerimiz günler sonra ortaya çıkar veya hep gizli tutulur.

Bizler kimliği belirsiz kişiler tarafından hunharca öldürülmeye devam ederken...

Bu ülkenin düzeni budur.

Serap Toman, İrem, Melek, Azra, Ebru,Aycan,Derya ve nefret cinayetine kurban gitmiş daha nice arkadaşlarımızın anısına.

Köpek Tanrısı mı?

2011-09-29T20:43:00.003+03:00

Durma artık burada uysal âşık!
Aydınlık milinin yatağında.
Bilemiyoruz belki de meşe o ağacın adı,
Anlayamıyoruz var olduğumuzu gölgesinde
ağırbaşlılığının.
Veda geliyor şimdi, öğretmek için
sergilenmeyi, uçuşan geriye dönen
vakitte.

Kime, kime gönderiyor incelen yapraklarını
yüzün, kavisin beyaz yanağıyla?

Bu aklıkta, minarem mavi benim.
Işığım denize kayıyor, bir sayıklama
izleğiyle, bir zamanlar pay verdiğimiz
insanlığa!

İşten eve geldim, hastayım. Zor duruyorum ayakta. Bilgisayarın başına oturdum o şiir senin, bu şiir benim dolaşıyorum ama haberlere de bir yandan göz gezdiriyorum. Bir çok işi aynı anda yapmak yani…

Eskiden olsa yapamazdım…

Nilgün Marmara'nın yukarıda paylaştığım şiiri çıktı karşıma. Sonra Arnavutköy’deki köpek katliamını gözle görülecek kadar büyük puntolarla yayınlayan o yazıya baktım ve öylece durdum. Hani bir zamanlar umudumuz vardı da ‘İnsanlık öldü galiba.’

Bu cümlede hangi kelime anlatımı bozmaya yetiyor.

Elbette ki galiba…

Umut insanı olmasam galiba kelimesini de söküp atmak istiyorum. Facebook’ta bir anlık hışımla ‘Ve insanlık ölür’ cümlesinde ona yer vermediğim gibi…

İşte böyle bitirmek istiyorum anlatacaklarımı sonra köpeklerin fotoğrafları ilişiyor gözüme derin derin bakıyorum. 350’den 100’ü çıkarıyorum. Matematiksel işlemler yani…

10 ağır yaralı köpekten. birinin ölmesi…

Çocuklar şimdi bilmiyorlar ama yarın büyüyecekler ve anlayacaklar artık havuz problemleri diye bir şeyin olmadığını…

Yok çocuklar öyle bir şey yok! Sizi kandırıyorlar.
Artık problemlerin kaynağı katledilen insanlar ve hayvanlar...

Ve kimliği belirsiz kişiler köpekleri zehirliyor. Öldürmekten zevk alanlara da insan deniyor. Sırf Tanrı insanı yarattı diye.

Peki köpekleri kim yarattı. Köpek Tanrısı mı?

***

Ne diyordu Nilgün Marmara;

Bombalandıktan sonra, heba kuşlarının bir bölüğü akıl ve beden yaralarını
resmettirip, satamadılar. Büyük bir bölümü yaralarıyla dilenme sayesinde
unutuş duvarını ördüler. Eksi sıcaklığında anımsamanın hiç ses çıkarmadan
yıllardır bekliyor gizleyip yaralarını heba kuşları. Öçleri uzun tutar onların;
bombacıyı, her zamanın bombacısını bulduklarında açılacak vücut ve akılları
katil bir öpüşle. Bileklerini çevreleyen mavi tül uçup yittiğinde kurtulabilecek
küçük kız darbe arayışından, belki de!

Bu da saçma salak ülkeme hediye olsun. Bazen şiirleri bir tarafımdan anlamayı seviyorum.

Başakşehir’de Trans Cinayeti

2011-09-27T21:17:00.000+03:00

Başakşehir’de ihbar üzerine kötü kokunun geldiği bir daireye giren polis, trans cesediyle karşılaştı.

Yapılan incelemede Ç.K’nin önce darp edildiği ardından da 3 bıçak darbesiyle öldürüldüğü ortaya çıktı.

Başakşehir Bahçeşehir Boğazköy 6. cadde üzerinde bulunan 4 numaradaki Özbahçesaray Sitesi A Blok sakinleri apartman içinden kötü kokuların geldiği yönünde polise ihbarda bulundu. Bunun üzerine belirtilen adrese giden Başakşehir İlçe Emniyet Müdürlüğü ekipleri, kokuların apartmanın girişte sağ tarafta bulunan daireden geldiğini belirledi.

Çilingir yardımıyla açılarak girilen dairede cesetle karşılaşıldı. Cesedin bu dairede oturan ve Ç.K.’ye ait olduğu belirlendi. Olay Yeri İnceleme ekipleri yaptıkları araştırmada Ç.K’nin üzerinde darp izlerine rastladı. Ç.K’nin vücudunun kalp, göğüs ve bacak bölümünde 3 bıçak darbesi tespit edildi. Ayrıca apartman önünde bulunan cipin de Ç.K’ye ait olduğu öğrenildi. Ekipler, araçta da incelemelerde bulundu. Olayın meydana geldiği dairede çalışmalarını bitiren polis ekipleri, daha sonra cesedi tabuta koyarak Adli Tıp Kurumu morguna gönderdi. Olayla ilgili geniş çaplı araştırma başlatıldı. (DHA)

İstanbul'dan Bir Sevgi Gelip Geçti

2011-09-27T21:04:00.000+03:00

İstanbul’dan Sevgi gelip geçti. Ellerinde sarı papatyalar…

Oturduk sohbet ettik. Havanın karardığını bile anlamadan…

Facebook sayesinde tanıdığım güzel yürekli insanlardan biri o.

Ve iyi ki tanımışım dediğim elbette.

Seether - Broken (feat. Amy Lee)

2011-09-25T21:20:00.000+03:00

vikipedi

Assortique

2011-09-25T19:11:00.000+03:00

Seni ilk ne zaman öpmüştüm ben / kimseler sana dokunmadan önce

Benim olmak apayrıydı senin için / gidiyorum demeden, sınav sonrası…

Kimseler aldırış etmiyor artık / komşular bile…

Vallahi unutuldun.

Kumbarasında para biriktiren çocuk da pes etti / ben de

Şairler dinlenilmiyor artık / patavatsızım biraz

Kimse kızmasın en doğal belgeseller de çekilmiyor,

asortik insanların seslerinden duyulmuyor hiçbir şey...

foto: homotography

Zeki Müren'in Anısına

2011-09-24T19:13:00.000+03:00

Şimdi uzaklardasın
Gönül hicranla doldu

Hiç ayrılamam derken
Kavuşmak hayal oldu

Sevda bahçelerinin
Çiçekleri hep soldu

Hiç ayrılamam derken
Kavuşmak hayal oldu

Juste une Question D'Amour

2011-09-23T20:30:00.001+03:00

Eşcinsel Evlilik TSK Kayıtlarına Girdi!

2011-09-22T19:10:00.003+03:00

“Yurtdışından alınmış June 2006 tarihli sertifika eşcinsel evlilik yaptığını bildirmektedir. Barışta ve seferde askerliğe elverişli değildir. Karar oybirliğiyle alınmıştır.”

Bir künt zekâlı kabadayı gibi davranırsanız homoseksüelliği hastalık olarak tanımladığınız raporda eşcinsel evliliği de mis gibi tanımış olursunuz.

Ezgi Başaran yazdı

En popüler dizilerden birinde çok yakışıklı ve çok acımasız vampiri oynayan Alexander Skarsgaard kameraya doğru konuşuyor: “Bir gün çocuğum olursa öğreteceğim ilk şey; farklı olmakta özgür olduğu ve kendisinden farklı olanlara saygı göstermesi gerektiği olacak. Okul hayatı zordur, kabadayılar canınızı sıkabilir. Ama inanın geçiyor, işler iyiye doğru gidiyor.”
***
Aynı şekilde Amerikan senatörleri... eski Playboy modeli Jenny McCarthy... Harry Potter’ı oynayan Daniel Radcliffe... Hillary Clinton... Google çalışanları... Facebook çalışanları... Ve tabii Başkan Obama... Hepsi kameraya anlattılar. Obama şöyle diyordu: “Eşcinsel olarak büyümek nasıldır bilmiyorum ama etraftan farklı olmanın ne demek olduğunu iyi bilirim. Sınıfın kabadayıları tarafından köşeye sıkıştırılmak, baskı görmek okul hayatının normal parçası değildir. Yanlıştır. Yalnız değilsiniz, sizi olduğunuz gibi seven insanlarla ve milyonlarca fırsatla dolu bir dünya var. İnanın, her geçen gün daha iyiye gidiyor...”
***
Eşcinsel oldukları için akranlarının kabalıklarına, acımasız dayılıklarına maruz kalan, yaşları 13-16 arasında değişen sekiz gencin 2010’un sonlarında ABD’nin farklı şehirlerinde intihar etmeleri sonucu böyle bir proje başlatıldı. LGBT gençleri itilip kakıldığında, kendilerini yalnız ve berbat hissettiğinde arayabilecekleri bir acil yardım hattı oluşturuldu, bir de böyle binlerce video (25 bin adet) hazırlandı. Projenin adı; “It Gets Better... (Daha iyiye gider, düzelir manasında)”
***
Bize gelince... İyiye mi gider, düzelir mi anlamak için kimin itip kaktığına bakmak lazım. Hemen bakalım: İstanbul Bienali. Antrepo 5. Üst Kat. Sanatçı Kutluğ Ataman’ın “askerliğe elverişsizdir” heyet raporu. Tarih 01.12.2010, yani geçen sene, sanatçı 50 yaşındayken almış bu raporu. İnceleyelim...
Ataman şöyle tarif ediliyor: “Mizacı sakin, sosyabilitesi saygılı, konuşma efemine, mimik ve jestleri efemine, algı tabii, bilinç açık, düşünce akışı normal olup, düşünce içeriğinde kadınlara ilgi duymama, erkeklere ilgi duyma gibi düşünceler ön plandadır.”
***
Hani diyor ya, sanatçılar, siyasetçiler, Google’cılar... Size kabadayılık yapan arkadaşlarınıza aldırış etmeyin gençler, sizi olduğunuz gibi seven insan çok diye... Bizim hikâyede, Kutluğ Ataman’a verilen küçültücü raporun da temsil ettiği gibi, baş kabadayı rolünde ordu vardır, devlet vardır. Değişmez.
***
Efemine diye hal-tavır değerlendirir, homoseksüalite diye ‘hastalık’ tanısı koyar. Beşikten mezara gölge gibi peşimizde dolaşır, işimizi illa düşürtür ve her işimiz düştüğünde de ensemize patlatır.
***
Fakat okul yıllarınızdan hatırlayacaksınız... Etrafta Tazmanya canavarı gibi dolaşan, kaleminizi kıran, kolanızı içip defterinize tüküren, size olmadık isimler takan ‘kabadayı’ tipler aslında sınıfın en künt zekâlılarıdır. Ve sıklıkla hata yaparlar. Kutluğ Ataman’ın raporuna dönelim.
***
Şu cümlelerle nihayete varıyor: “Yurtdışından alınmış June 2006 tarihli sertifika eşcinsel evlilik yaptığını bildirmektedir. Barışta ve seferde askerliğe elverişli değildir. Karar oybirliğiyle alınmıştır.”
***
Hayatın, dünyanın ve evrensel insan hakları normlarının bu kadar gerisinde kalırsanız, yani bir künt zekâlı kabadayı gibi davranırsanız homoseksüelliği hastalık olarak tanımladığınız raporda eşcinsel evliliği de mis gibi tanımış olursunuz. Evet, sayın vatandaşlar... Eşcinsel evlilik kavramı TSK kayıtlarına girmiş bulunuyor. Bu da Ataman’ın büyük kabadayıya naniği olsun! Bazen, “It gets better!”

Not: It Gets Better videolarını izlemek için: http://www.itgetsbetter.org/ (Radikal)

Ömrümüzün Son Demi

2011-09-20T21:54:00.003+03:00

Ne zaman o masaya oturmaya kalksam lokmalar dizilirdi boğazıma, babam susmazdı. Anlatacağı bir şeyi olduğundan değil, en çok benim varlığım rahatsız ederdi onu. Hepimizin iştahını kaçırdıktan sonra masadaki incir tabağını alıp oturma odasına yönelirdi ve sonra diğerleri kalkardı masadan.

Biz evin içinde diğerleri diye ayrılmıştık. Lakin, adaletsizdi bu durum. Çünkü benden yana kimsem yoktu.

Doğma büyüme İstanbulluydu. Aksaray’ın rehberi, tuzla- biberi Chevrolet dolmuşunun direksiyonunu daha çok, tek elle kullanmayı yeğleyen adam, benim babamdı. Fakat sanılanın aksine ben hiç onun oğlu olmadım.

Işıklar sönerdi bizim evde. Bu uyku vaktinin geldiğine işaretti. Babamın gölgesini kapıda gördüm mü uyuma numarası yapardım. Sonra bir şeyler olurdu,hep bir şeyler...

Yıllarca süre gelen, hiç kimsenin bilmediği şeyler...

Annem basma etek giyerdi,pazenden...

Babam en çok basma etek alırdı anneme. Ablam daha çok suyuna giderdi babamın ve o ipek'i hak ederdi. Politika işte...

Ben hiçbir şey istemedim ondan. Hep sustum. Yaşıtlarıma nazaran daha kısa ve daha zayıftım. Hiç sevgilim olmadı. Çünkü yasaktı. Babam kızardı böyle şeylere. İstemezdi yani.

Kimseyle paylaşamazdı beni. Ben ona karşı soğuk durdum mu, ağzına geleni söylerdi. Annem kızardı bana, ablam da öyle.

' Yapma babama böyle' Derdi.

***

Bir gün çıktım evden. Fatih'e gittim. Roma dondurmacısına...

İlk kez özgür oldum. Çevreme baktım. Sonra bir masanın etrafında toplanmış konuşan gençleri seyre daldım. Hatta aşık da oldum bir tanesine...

Korktum. Anlatmaktan eşcinselliğimi hisseden ve durumu kendi leyhine kullanmak isteyen babamın bana sevgili olduğunu söylemekten çekindim. Onlar buna gülerlerdi çünkü. Oysa ne diyorum ben. Gitmedim ki hiç yanlarına. Hep uzaktan baktım.

Dışarı çıktım o kırmızı Chevrolet durdu önümde. İçeriden bana bakan yeşil gözleri gördüm. Şimdi dayak zamanıydı. Dondurmadan yapış yapış kalmış ellerimle, arabanın kapısını açtım ve içeri geçtim. Ellerimi bacaklarımın arasına soktum. Çünkü annem böyle öğretmişti. Babaya itaat deniyordu bu harekete...

O bana dokunduğunda da böyle yapardım. Utanırdım. Annem söyledi diye değil. Yo, o zaman öyle değil. Bana dokunmasın diye.

***

Arabayı Yenikapı’ya doğru sürdü. Ben hiç konuşmadım. O da konuşmadı. Köhnemiş ve izbe yere vardığımızda arabadan çıkmamı söyledi. Ben ilk gökyüzüne kaldırdım başımı. Yıldızlara yani…

Babam çocukken bize göstermemişti bunları. Ne bileyim gülümsedim bir an.

‘Niye gülüyorsun?’ Dedi.

‘Hiç’ dedim.

Ama hiç değildi ki, sadece yıldızlara yapmıştım bu hareketi.

***

Aslında dondurmaya kızmıştı, babam. Gülümsememe değil. Gençlerin arkasından baktığımı gördüğün de arabaya bin işareti yapmıştı. Yani o gece dondurma yememiş olsaydım, kızmayacaktı.

Dayak yemeye başladım. Tam yıldızların altında…

Uzaktan kızarmış balık kokuları geliyordu ve Müzeyyen Senar söylüyordu 'Ömrümüzün son demi'..

Sonra kanayan kaşımla girdim arabanın içine . Pantolonum dizlerimdeydi. Aksaray tabelasını gördüğüm de ağlıyordum.

Eve geldik. Annem söylenmeye başladı. Babam 'Serseriler işte böyle dayak yer. Mahallenin gençleriyle tartışmış... 'Dedi.

Ve ben yaralarımın geçmesini beklemek için o eski ahşap evin en küçük odasına girdim.

***

Bir pazar günü. Mezar ziyareti için hazırlanıyoruz. Aynanın karşısına geçip boynumu çok sıktığını düşündüğüm kravatımı gevşetiyorum.

Şimdi onun yanına gideceğiz. 1963 yılı Mart ayında, o çok üzerine titrediği kırmızı Chevrolet'iyle, kaza yapan ve hayatını kaybeden o adamın yanına.

Apar topar

2011-09-19T21:54:00.002+03:00

Bugün yine yarım yamalak kalktım masadan.Sen arkamdan dağınıklığımı toplamakla meşguldün. Görmedin beni.

Telaşını seyre daldım. Ağır bir atak geçirdi zaman. İnsanlar buna açlık diyorlar.

Kitaplarını toplattırdım. Yarım bıraktığın su bardaklarını tezgahın köşesine kaldırdım…

Güpegündüz ayık geziyorum. Sarhoşlar, işte bana sırf bu yüzden sövüyorlar.

Foto: homotography

Saki Çimen - Keman

2011-09-17T18:04:00.000+03:00

Tanrısal

2011-09-16T20:26:00.001+03:00

Sana Ambrasio adını verdiler

Karşıma çık ve canıma oku diye.

Tanrıya inanmazken her günün on iki saati seninle seviştim

Şimdi bela da okunmaz sana, sen iyisi mi yüzüme bakıp şarkılar söyle…

Foto : homotography

Cinayetin Arkasındaki En Büyük Örgüt

2011-09-14T19:01:00.002+03:00

Öteki'nin hakkını aynılaşarak koruyamayız. Başkalarının yaşama ve varolma haklarını, farklılıklarımızı korumak pahasına tanımalıyız. Varsın arkadaşımız olmasınlar! Birarada yaşamanın yolları ancak böyle kurulur. Hem tek tek ayrı hem yan yana birlikte durmayı öğrenip bildiğimizde...

Söylenecek sözün çokluğu, bazen insanı dilsiz bırakır. Tıkanır, kalırsınız. Haklılığın suskunluğu, diğer suskunluklara benzemez; düğümü zor çözülür. Hrant Dink'in öldürüldüğü ilk gün, AGOS'un kapısında, karşı kaldırımda dururken içimden geçenlerle, dilime azalarak, seyrelerek gelenlerin uçurumunda kayboldum. "Gençliğimiz cenaze kaldırmakla geçti," dedim arkadaşlarıma. Benim kuşağım 30 yıldır bunları yaşıyor, bir 30 yılımız daha var mı, belli değil.

Tek başına zaten yeterince trajik ve yaralayıcı olan bu ölüm, aynı zamanda yakın tarihi ürperterek çağrıştırdıkları, hafızadan geri çağırdıklarıyla da kavurucuydu. Her yeni ölüm, diğerlerini de ilk günkü ölümlerin acısıyla diriltir.

Kaç kitap yazarsanız yazın, bazen böyle dilsiz kalırsınız.
***
AGOS'un özel sayısı için yazdığım bu yazıda, yalnızca siyasal bir suikast sayılamayacak bu cinayetin anatomisine, sosyal nedenlerine, tarihsel katmanlarına uzun uzadıya girecek değilim. Çok yönlü, çok boyutlu bu olay hakkında kuşkusuz söylenmesi, üzerinde durulması gereken birçok şey var; nitekim bir bölümü yazılıp söylenmeye başlandı bile...

Diğer önemli bir bölümü ise, "öldürülmüş gazeteci kimliği" üzerinden Hrant Dink'le hısımlık, akrabalık ilişkisi kurmaya çalışan; yıllardır yalnızca dili, söylemiyle değil; zihni, ahlakı ve tasavvuruyla da tamamen magazinleşmiş büyük medya tarafından hunharca kirletiliyor, anlam ve değer kaybına uğratılıyor. Bu malum "bir kısım medya"nın, ikiyüzlü, riyakâr tutumu, cinayet sonrasında yaptıkları yayınlar nedeniyle, belki de ilk kez, yalnızca "marjinal gözler" tarafından değil, daha geniş kesimlerce algılanır, kavranır oldu. Olay sonrası tanıklıklarımdan biri budur.

Sakin bir kafayla, serin bir tutumla, kuşatıcı, derinlikli çözümlemelere bugün her zamankinden çok daha fazla gereksinim olduğunu bilmekte; perona yeni bir trenin girdiğini fark etmekte yarar var.

***

Öncelikle konuyu doğru seslendirmek gerekir: Hırant Dink bir gazeteci olduğu için değil, bir Ermeni olduğu için öldürüldü. Çok yıldır bu topraklarda sesi onun kadar tok çıkan pek fazla Ermeni yoktu. Dilsizleştirilmiş, sindirilmiş, görünmez edilmiş Ermeni kimliğin haklı ve güçlü bir sesi olduğu için; onlara çizilmiş içinde hareket edebilecekleri dar sınırları geçtiği için öldürüldü. Üstelik bunları şovenizme, fanatizme, ırkçılığa kapılmadan; barışa, kardeşliğe, eşitliğe kucak açan bir dil ve söylemle yaptığı için daha tehlikeli kabul edildi. Hangi milletin taşıyıcısı olursa olsun, "milliyetçilik"ler, birbirini karanlığından tanır çünkü. Bu nedenle birbirleriyle nasıl baş edebileceklerini bilir; birbirlerinin silahlarını, yaralarını ve oyunlarını tanırlar. Sevginin sahtesi olur, ama nefretin olmaz. Nefretin gözleri karanlıkta da görür.

Onlar için Hrant Dink, hem düşmandı, hem bildikleri düşmana benzemiyordu. Onu, daha da "ötekileştiren", yalnızlaştıran bir durumdu bu.

Hrant Dink "görüldü". Görülmek, görülebilir olmak önemlidir. Onu hedef tahtası haline getiren şey, en başta bir Ermeni olarak "görülebilir" olmasıydı. Bu ülkede Ermeniler genellikle görünmezler. Göze batmadan yaşamak zorunda bırakılmışlardır. Adları, soyadları, kimlikleri bir biçimde silikleştirilmiş, karartılmış, kalabalığa karıştırılmıştır. Görülmek, varolmak, çağrıştırmak, hatırlatmak, dolayısıyla da "izlenmek" demektir. 301. maddeyle ya da namluyla.

Azınlıkların hafızası daha güçlüdür. Onlar daha çok hatırlarlar. Yalnızca uzak tarihi değil, 6-7 Eylül olaylarını da. Bu nedenle dilsizlikleri daha koyudur. Kaldı ki, Apo'dan bile "Ermeni dölü" diye söz eden resmi dilin gündelik uyarıları, hafızanın o kadar gerilere gitmesine bile gerek bırakmaz.

***

Hrant Dink, elbette aynı zamanda gazeteciydi. Aydın, muhalif bir gazeteci olduğu için de öldürüldü. Tıpkı diğerleri gibi. Gazetecilere tanınan, içinde hareket edebilecekleri kuşatılmış sınırları aştığı için de öldürüldü. Tıpkı öncekiler gibi, tıpkı sistemli bir biçimde katledilen Kürt gazeteciler gibi, tıpkı kaderini benzer karanlık güçlerin çizdiği benzer bazı ülkelerde de olduğu gibi.

Bu ülkede kişinin söz söylemesinin, düşüncesini açıklamasının bedelinin öldürülmek olabileceği, böylelikle bir kez daha herkese hatırlatılmış, 301. maddeyle yeterince cezalandıramadıklarının, 7,65'lik tabancayla susturulabileceği herkese gösterilmiş oldu.

***

Sisteme yaslananların bunu yaparken kendi güçlerinden başka güvendikleri birkaç temel olgu var: Toplumun hafızasızlığı, kitlelerin yılgınlığı, muhalefetin süreksizliği gibi. Önceki cinayetlerin karartılmış delilleriyle, askeri darbeler tarihinin her şeyin üstünü örten kalın ve kirli örtülerine, unutuşun toplumsal gücüne yaslanıyorlar.

Hrant Dink'in katili yakalanamadı aslında. Yalnızca tetiği çeken yakalanmış oldu. 17 yaşındaki bir genç, Hrant Dink'in öldürülmesini isteyen niceleri adına tetiği çekmiş oldu. Onun çektiği tetikte daha nice elin parmağı var. Olay yerinde belki yalnızdı. Ama yalnız değildi. Arkasında yıllardır sistemli bir biçimde kışkırtılan, kanla ve kinle bilenmiş kitlelerin uğultusunu duyuyordu. Tıpkı bir maçta kendini toplumsal isterinin uğultusuna teslim etmiş bir fanatiğin kör adımlarıyla zaferinin kalesine koşuyordu. Yıllardır töre cinayetlerinde 15 yaşındaki oğulların eline tabanca tutuşturan zihniyete töre indirimi uygulayan hukuka sahip bir "devlet"in elinden nasıl kurtulabileceğini bilmenin özgüveniyle koşuyordu. Yakın tarihte Trabzon'daki her linç girişiminin, devlet yetkililerince nasıl hoşgörüyle karşılandığının bilgisine ve onayına sahipti. Sonunda kurt dişi kana değdi.

***

Katilleri, örgütlerden önce iklim yaratır. Bu cinayette, yıllardır Türk olmayanlara kin ve düşmanlık aşılayan okul kitaplarından beyaz cam reklamlarına, stadyum tribünlerinden asker uğurlamalarına, maşizm ve faşizm propagandacısı "Kurtlar Vadisi" gibi televizyon dizilerinden büyük gazetelerin günlük manşetlerine varana dek egemen kılınan saldırgan üslubun salyalı imzası var. Milliyetçiliğin, liberal politikaların yedeğinde modernize edilmeye çalışılan en "light" biçiminden, hiçbir müdahale kaldırmayacak en ham, en ırkçı, en şoven haline tanınan kültürel imtiyazın doğal ve kaçınılmaz sonuçları bunlar. Gerçeği ve hayalisiyle Abdullah Çatlı'lardan, Mehmet Ali Ağca'lardan, Polat Alemdar'lardan kahramanlık ikonları yaratan, Maraş olaylarının, Lockheed skandalının, Madımak Oteli'nin, yüzlerce faili meçhul cinayetin ve daha nicelerinin hesabını vermemiş bu kültürel iklim ve atmosfer, elbette İstanbul'a uzak herhangi bir taşra şehrinin ışığı kıt internet kafesinde oturup dünyada kendine bir yer, bir ad, bir kimlik arayan birinin ruhunu çabuk ele geçirir.

***

Bu nedenle, Hrant Dink'in öldürülmesinin arkasında belli bir örgütün olup olmamasının tek başına hiçbir anlamı yok. Bir örgütün bulunmamasının devlet yetkililerini niye bu kadar rahatlattığını anlamak mümkün değil. Bu cinayetin arkasında yıllardır kanla, kinle, nefretle, lanetle, düşmanlıkla beslenerek örgütlenmiş, kendinden olmayana yaşama hakkı tanımayan milliyetçiliğin vahşi "dil"i var aslında. Sistemin dili bu, resmi dil bu, büyük medyanın dili bu. En büyük örgüt o. Bu dile teslim ettiğiniz toplum, nasıl olsa katilini yaratmakta zorluk çekmez. Azmettiricisi, bu cinayet için başvurduğu ilk iki kişiyi ikna edemezse, üçüncüsünü eder.

Bizim gibi toplumlarda neden kurbanlarla, katiller, genellikle toplumun yoksul kesimlerinden çıkıyor sanıyorsunuz?

Yoksullar dillerini ararlar çünkü. Öyle ya da böyle.

***

Benim için en önemli şey, Hrant'ın Ermeni değil, buralı olmasıydı. Buralı olmak, bir kültürel iklimin ortak tarihine yaslanmak demektir. Aramızdaki dil, din, cinsiyet ve benzeri tüm farkların hem korunup hem kaynaşması esasına dayanır. Bunun bize yok etmeye çalıştığımız imparatorluk mirası olduğunu düşünüyorum. Toprak kardeşliğiyle birbirimize bağlıyız.

Hepimiz buralıyız. Önemli olan bu. Öğrenmemiz gereken bu.

Yazık ki, kurban vermeden bir şey öğrenmeyen bir toplumuz biz. Eminim, bu ölüm de bize yeni şeyler öğretecektir.

Nitekim Hrant Dink'in cenazesinin yürüyüşüne katılan kalabalıklar, uzun süredir hiç hissetmediğim bir umudu uyandırdı içimde. O sessiz, vakur ve kararlı kalabalık, her şeyin o kadar da kaybolup gitmediğini düşündürdü. Tanımadığım kardeşlerim olduğunu düşündürdü. Çekildiği köşesinde politik bir güce dönüşmeyi bekleyen önemli bir gizil gücün varlığına işaret etti. Bir yerlerde küskün duran bu kalabalığa değmeyi, dokunmayı beceren bir politik hareketin yeni bir imkan yaratabileceğini düşündürdü.

Keşke bu kalabalık 301. maddeden ötürü Hrant'a dava açıldığında, mahkeme kapısına yığılmayı da bilseydi. Neden ölmeden haklı olamıyoruz bu ülkede? Neden ancak ölünce haklı oluyoruz?

***

"Hepimiz Hrantız, hepimiz Ermeniyiz" sloganıyla kurulmaya çalışılan empatiyi, verilmeye çalışılan iletiyi anlıyorum. Ama bu slogana da, tıpkı bir zamanlar karşı çıktığım "Arkadaşıma dokunma" sloganı gibi içimden itiraz ediyorum. Bilindiği gibi, "söylem"in ardında "ideoloji" yatar. Öteki'nin hakkını aynılaşarak koruyamayız. Başkalarının yaşama ve varolma haklarını, farklılıklarımızı korumak pahasına tanımalıyız. Varsın arkadaşımız olmasınlar! Birarada yaşamanın yolları ancak böyle kurulur. Hem tek tek ayrı hem yan yana birlikte durmayı öğrenip bildiğimizde... Yeni bir dünyanın diliyle...

Yaşarken öğrettiklerinden fazlasını ölümüyle öğreten Hrant Dink, rahat uyu!

Murathan Mungan

Çarşamba, 12 Ocak 2011 - Kaos GL

Namık

2011-09-12T20:12:00.000+03:00

Bugüne özel bir kez daha…

12 Eylül 1980, Genelkurmay başkanı Kenan Evren televizyon ekranından darbe açıklamasında bulunuyor. Yüzüne bakmadan yalnızca sesini dinliyorum. 27 Mayıs 1960'da ve 12 Mart 1971'de olduğu gibi ölüm hiç kimse için erken sayılmıyor.
O gün ve darbe devam ettiği sürece, görevinden alınacak olan 3 bin 854 öğretmenden biri olacağıma emin bir vaziyette oturuyorum.

Namık, benim ipek gömleğim.
Mutfaktan oturma odamıza girerken sesindeki titremeye hakim olamayıp başını dizlerime yaslıyor. 'İlk önce beni alacaklar.'
'İkimizi' diyorum.
Bunu söylerken gayet güçlü ve dirayetliyim.
Namık, bir gazeteci. Düşünceleri yüzünden öldürülecek olan adamlarla aynı işi yapıyor. 'Yazıyor'
ve bu işkence görüp öldürülmesi için en büyük neden.
Aşkımız darbe öncesine dayanan bir arkadaşlıktan doğan yıldırım çarpması. Kadınsı davranışlar sergilemediğimiz için çevrenin yanlış bildiği tezi çürütme gayretindeyiz.

12 Eylül'den sonraki tarihlerde TRT'den duyduğumuz haberlerle yetinmek zorundayız. Gazeteler yayın yapamıyor. Tamamen abluka altındayız. Sokağa çıkma yasağına karşı çıkanlar alıp götürülüyor. Dışarıdan yükselen bir kadın sesi Namık'ı ağlatmaya yetiyor. Kadın çocuğu için süt alacağını söylüyor fakat asker buna izin vermiyor. 'Darbe diyorum sana, darbe oldu hiçbir yere gidemezsin anlamıyor musun?'
Kadın anlamıyor, nasıl anlasın bebeği aç ve ağlıyor.

O gün 9 Ekim 1980...
Necdet Adalı idam ediliyor ve bu genç adam darbenin ipe götürdüğü ilk kişi oluyor.
Biz sıramızı bekliyoruz.
Yılmaz Güney ile ilgili resimleri, film afişlerini ve düşüncelerimize delil gösterilebilecek olan her türlü belgeyi duvar kağıdımızın altına saklıyoruz. Bu bir direniş, bizi alıp götüreceklerini bilebile sağ kalmak için umut ediyoruz.
***
Namık gülümsüyor, ben gülümsüyorum. Namık üşüyor, ben onu ısıtıyorum. Dışarıda kurşunlar atılıyor, çatışmalar çıkıyor biz sevişiyoruz. Namık işgalin ortasında bir üzüm dalı. Namık soyağacım; tek ailem, tek akrabam...
Dışarıda sakıncalı bulundukları gerekçesiyle darbe öncesi izlediğimiz filmlerin pek çoğu yasaklanıyor. İzleyemediklerimiz artık bir isim sadece. İnsanlar sakıncalı olduğu için işlerinden atılıyorlar. Açlık ve sefalet artık bir başka ölüm nedeni.

Namık kuyruklarda tüp bekliyor, ben ekmek almak için bir başka kuyrukta...
Namık bir kurşuna hedef olacak diye korkuyorum, tam o esnada sağ kolumun yakınından bir başka kurşun geçiyor. 10 yaşındaki bir çocuğun ölümüyle yıkılıyor her yan. Simit satan çocuğun bir şakağından giren kurşun, diğerinden çıkıyor.

Namık yanımda olsun diye evde beklemekteyim. 'Tüpe lüzum yok sevgilim hadi gel artık. ' diye küçücük evimizde mutfakla yatak odası arasında volta atmaktayım.
Kapı çalıyor 'Ya beni götürmeye geldiler diyorum ya da Namık geldi' yüzündeki çillerinin bile örtemediği darbe kurbanı olma korkusuyla bana gülümseyecek...
***

Namık benim ipek gömleğim.
İçeride.
Artık yanı başımda. Yumurta kırıp yiyoruz. Akşama kadar kuyrukta beklemiş iki insan, iki eşcinsel, gözlerimizde aşkla, karnımızı doyurmaktayız.
Sonra sevişmeye başlıyoruz; ben onu boynundan öperken gazeteciler sırayla cezaevine giriyor, derneklerin faaliyetleri durduruluyor, gazete ve dergiler imha edilmeye başlanıyor. Ben onun bedenine dokunurken onlarca kişi işkence görüyor, gazeteciler saldırıya uğruyor, sonradan açıklanacak sonuçlara göre 71 bin kişi TCK'nin 141,142 ve 163 üncü maddelerinden ve binlerce kişi örgüt üyesi olmak suçundan yargılanıyor.

Namık'ın nefes alışverişleri hızlandığı sırada onunla tek bir bedene bürünürken cezaevlerinde yüzlerce kişi yaşamını yitirmiş oluyor, insanlar kaçarken vuruluyor, açlık grevinde hayatlarını yitiriyorlardı.
***

Gecenin kör saatlerinde kapımız çalındı. Biz duymadık. Namık uyuyor, rüyalar görüyordu.
Biz duymadık.
İçeriye daldılar. Bizi uyandırdılar. Çıplaktık, giysilerimizi giyerken cop yedik. Kafamıza ve belimize vuruyorlardı. Namık'ın gözleri bende, benim gözlerim Namık'ın üzerinde...
Bir asker, 'İbneler!' diye durmadan bağırıyordu.
Mesleğimizi dudak ucuyla sordular. Önemli değildi zaten, ya öldürülecek ya da sakat kalacaktık. En iyi ihtimal tutuklu kalmaktı. O zaman Namık'ın yaşadığını bilerek yıllarca hapse katlanılabilirdi.
Ben 'Öğretmenim' dedim. Namık titreyen sesiyle 'Ben gazeteciyim 'diye sayıkladı.

İnsanlar gördüm. İşkence gören, kadınları ve erkekleri...
Yorgundular.
Biz dayak yerken o askerlerin tabiriyle 'İbne' olduğumuzu biliyorlardı.

Neden hayatta kaldığımı bilmiyorum. Namık'ı gazeteci olduğu için öldürdüklerini söylediler. Kayıtlara “ülkeyi bölmek isteyen bir haindi” diye geçti. Çalıştığı gazete kapatılanlar arasındaydı. O da tıpkı yüzlercesi gibi kuşkulu bir şekilde öldü.

Ben yargılandım, işkence gördüm ve yıllar sonra bugün; darbede ipek gömleğini kaybetmiş, varını yoğunu yitirmiş olan bir öğretmenim.

Hikayedeki; 12 Eylül darbesine ilişkin bilgilerde, 12 Eylül 2000 Cumhuriyet gazetesinden yararlanılmıştı

Küçük İskender'den Kenan Evren'e Açık Mektup

2011-09-12T19:57:00.000+03:00

Sayın Kenan Bey,

Bu mektubu size serin bir mart sabahı, Atatürk'e dil uzatan bir YouToube videosunu seyredip sinirle kahvemi yudumlarken yazmaya karar verdim; satırlarımı pek de düşünerek sıralamayacağım; zaten düşünmek gibi ahlaksız bir eylemin girdabına kapılmış bir neslin yok edilememiş ender zatlarından biriyim; en azından özürlü bırakacağınızı umduğunuz bir devrin çocuğuyum; pek öyle lale devri de değil o; bal gibi kötek devri.

Zat-ı âliniz, darbeyi yaptığında henüz 17 yaşındaydım; cebir hesabım kuvvetlidir; şu an cebren ve hileyle 44 civarında seyrediyorum; mamafih sizin kadar dirayetli ve müstakil bir soğukkanlılık sergileyemediğimin de farkındayım.

Bizim aile de sayenizde çöktü; komünist babam arkadaşlarının gördüğü işkencelere, yaşadığı coğrafyanın güzel insanlarının genç / orta yaşlı demeden itinayla seçilerek imhasına tanık ola ola önce kendini, sonra yuvasını mahvetti; akademik eğitim görmüş bir ressam olmasına rağmen Tünel'de yarısı yanmış, pislik içinde bir binanın karanlık odalarında canını teslim etti. Ben sayenizde Kabataş Erkek Lisesi'ndeki eğitimimi okulun koridorlarında dolaşan askerlerin eşliğinde, arada sırada canı sıkılanların bizleri copla sıra dayağına çektiği bir ilim yuvasında tamamladım; siz işkencelerdekilerle vakit geçirirken bendeniz girdiğim tıp fakültesindeki kadavraların başından mide bulanarak kaçtım; kendimi hep bir işkenceci gibi gördüm orada. Sanki öldürdüğümüz yetmiyormuş gibi içini açarak hâlâ konuşturmaya çalıştığımız bir yurtseveri kesmek, daha da kesmek, mümkünse hücrelerine kadar inerek kesmek eğilimini bünyeme yediremedim. Son kadavram bir çiftçiydi. Onun, tahtaya çivilerle çakılmış o büyük ellerini, hayatı kavramaya, toprağı kucaklamaya hazır ellerini unutamadım; bir ölünün kutsal ellerini öpmek ne demektir, bilir misiniz?! Ne faşizme yenilen babamın ellerini ne sizin ellerinizi öperim; o büyük köylünün elleri sizlerinkinden daha sıcak, daha şefkatli, daha öpülesiydi. Ben o adamın elleri sayesinde hayattayım bugün.

Asmayıp da beslediğiniz biri...
Dedim ya, babam ressamdı, siz de resmi seversiniz; babam hayatı boyunca bir nü yapmadı, yapamadı Kenan Bey; masum bir içgüdüyle sanki çıplaklığı fakirliğe bağladı; fakir olan çıplaktı ve bunu resmetmek adeta alaydı onun gözünde; size nü konusunda ne ilham verdi kestiremiyorum ama, cinsel organlarına tazyikli su fışkırtılan kızların ya da hayalarına elektrik verilen devrimci delikanlıların çağrışım yapma olasılığı yüksek; kim bilir bizzat tetkik ettiğiniz bir seansta "bir gün bu vahşeti tuvallere estetik kaygı güderek nakşetmeliyim" diye düşünenler arasına da karışmış olabilirsiniz. Malum, her yer, her şey karışıktı o vakitler; akıllar da dahil buna. İnsanın tamama gücü yetmiyor işte; asmayıp da beslediğiniz kişilerden biri olarak bunu ifade etmeyi ortamın müsaitliğine bağlıyorum.

Vaktiniz varsa ve gözlerinizin sağlığı yerindeyse Dostoyevski'nin 'Suç ve Ceza'sını okumanızı önereceğim naçizane. O pek nutuk havasında değildir ancak, gizliden gizliye barındırdığı tiratlarla iç hesaplaşmanın hastalıklı yapısını teşhir eder; ah elbette fazla toplumsal sayılmaz belki, kim bilir fazlasıyla bireycidir de, ancak topluma bir noktadan başlamak da lazım. Birey, bunun için iyi seçilmiş bir giriş kapısı. Başka hayatlara saygı duymanın solculukla doğrudan ilgisi olmadığına kanaat getirebilirsiniz; başka hayatlara saygı duymak, bu aralar önemini fark ettiğinizi sandığım özgürlük denen, sizce kızıl bir hevesin tezahürüdür aslında. Yani sizin de anlayacağınız şekilde söylersem bir tarafta kızıl kuvvetleri temsilen Özgürlük vardır, bir tarafta karanlık kuvvetleri temsilen Derin Devlet Politikası. Bir nevi Warcraft; varsa torun torba, bu bilgisayar oyununun brifingini verebilirler size. Güzel oyundur: İnsan ırkıyla yaratıkların mücadelesi. Ama baştan seçmeniz lazım hangi tarafta olduğunuzu. İnanır mısın, bir kaptırıyorsunuz kendinizi; ne şiir kalıyor, ne özlem, ne mücadele, ne memleketi kurtarma arzusu, pata da küte de, kılıç al, kalkan al, geçiyor ömür. İkinci el savaş oyunları, her zaman ucuzdur, herkese tavsiye ederim.
Neyse, konu dağıldı, ee, kolay değil, şizofreniyi bir siper, bir sığınak kabul etmiş, hayatta kalmayı başarabilmiş bir neslin çocuğu olmak, bu acılarla barışık yaşabilmek; bazen benim de dengem kaybolabiliyor. Mazur görmeli.

Benim babamın bavulu olmadı hiç; çünkü her an yolculuğa çıkabilecek kadar tedirgin değildi; tam tersi, yerleşik bir adamdı o. Davasına, düşüncelerine, sevinçlerine, üzüntülerine körü körüne bağlıydı; evcildi kısaca. Eline tutuşturulmuş bir pusulayla yaşamadı. İnsanların işaret ettiği yerlere gitmedi. Doğduğu ülkede doğduğu kadar temiz öldü. Herkes onun kadar şanslı değil. Duydum ki, babamın doğduğu ve temiz öldüğü bu ülkeyi şimdi de eyaletlere ayırma, ortalara bir yerlere Dallas yerleştirmeye niyetli taslaklar hazırlanıyormuş; bir oyun daha vardır; Gizli Hedef. Oyunculara başta görevler dağıtılır ve herkes bir dünya haritası üzerinde ordularıyla bu gizli görevlerini sonuçlandırmaya çalışır. O da zevklidir.

Madem oyun oynayacaktık Kenan Bey, madem her şey bu kadar pamuk helvası kıvamındaydı, madem oyunlar masumdu, o çiftçinin ellerine neden çiviler çakıldı, o zamanki yaşıtlarımın boyunlarına ilmik neden geçirildi; neden babalar ölüme, gençler işkenceye gönderildi, neden bir dönemin taze beyinleri coplar eşliğinde eğitildi; zarlar mı hileliydi, krupiyer mi ahlaksızdı, nü'ye malzeme model mi yoktu?!

Sizi bu yaşta daha fazla yormamak lazım; kusura bakmayın, başta da dedim, şu videoya sinirliyim aslında. Mektubuma son verirken, şu öpme / koklama bahsine gelmişken, eylemsiz kalmayı tercih ediyorum. Kısmi "fikir arkadaşı"nız sayılabilecek Yıldırım Gürses'in dediği gibi 'biliyorum, bu son mektup ayıracak bizi' lakin, çıkarayak, bu coğrafyada düşünce özgürlüğünün sizin de canınızı yakmasına ben ve kahvehanedeki arkadaşlarım pek güldük. Artık sayenizde okumuyor, düşünmüyor, statik bünyelerimizi okeyle, kingle, batakla tıka basa dolduruyor, boş vakitlerimizde nü resimlerin önünde 17 yaşlarımızın geç kalmış tatminlerini kolluyoruz.

Shakira nasıl, biz hastasıyız.

Hürmetler.

Arpiar

2011-09-11T17:23:00.004+03:00

Şu ana kadar bunları düşündüm Arpiar!..

Bu sabah 08.30 gibi uyanmış olmalısın. Sol tarafındaki komedinin üzerinde durması gereken saatin yine yatağının içinde sol kolunun altındadır. Her zaman olduğu gibi yine ben gelmemişimdir aklına ya da onca gereksiz şeylerden beni düşünmeye fırsat bulamamışsındır. Ev arkadaşın her zamanki gibi uyanmanı beklemeden kahvaltısını silip süpürüp toplamıştır masayı…
Ve huyundur masayı tekrar hazırlamaktansa kahvaltı yapmaktan vazgeçmeyi yeğlemişsindir.

Duş alıp almama konusunda kararsız kalıp sonra küvette almışsındır soluğu…
Muhakkak yeni biriyle tanışmışsındır ve hafta sonuna karar kılınıp randevu ayarlanmıştır. Bir kez daha bir başkasıyla sevişeceksindir artık.
Tekrar ben gelmişimdir gözlerinin önüne…
Bir-iki defa yüzünü yıkamışsındır. Hayalim bile rahatsız etmiştir belki seni ya da etmemiştir. Hatırlamak istememişsindir. Tekrar başa sarmamak için…

Üzerini giyinmek için bana ait olan birkaç gömleğin yakınlarından geçmiştir ellerin. Dolap kapağını kapamadan önce göz ucuyla, nedenini anlamaya çalışmadan, hızlıca bir kez daha bakmışsındır onlara…
Seni bırakıp başka bir ülkede yaşamayı seçtiğim için bir kez daha nefret etmişsindir benden.
Daire kapısını açmadan önce her zaman yaptığın gibi bir tablet kalsiyum sandoz atmışsındır bardağa ve hani çok seversin ya, çocuklar gibi onun suda eriyişini izlemişsindir. Yoksa izlememiş misindir?..

Ben dört yıl öncesinden takip ediyorum seni. Hep bildiğim gibi kaldığını,
ağladığın ve güldüğün şeyleri, seninle ilgili daha birçok şeyi, biliyorum sanıyorum.
Halen o ceviz rengi masada veremediğin Roma hukuku sınavına çalıştığını hayal ediyorum.

Ve şimdi Arpiar!..
Senden ayrılıp başka bir ülkeye gittim diye beni yıllardır aramayan bir arkadaşının çağrısıyla irkildim. Ses buruk, seste bir ölüm sessizliği
‘Bildiğin gibi değil…’ Dercesine, sustu.

Bir transseksüel severse - UCUZ BİR AYRILIK HİKAYESİ

2011-09-10T20:52:00.007+03:00

Ah! Edip kullanılmış ve bir kenara atılmış bir adama yapılacak şey miydi bu yaptığın...

Buruk ve unutulmuş yapıyor beni
Şu akşamüstü, şu küçük şey
Çökerken sisleriyle-küçük vapurun kamarasını andıran-
Dilsiz ve gücenmiş bir öykü gibi…

Şimdi bu şiirinin, şu mısraları olacak iş miydi? ..

Edip'in çoğu şiirini ne anlattığını anlamaya çalışmadan sevdim. Gerçi ben kolay severim. Kullanılmayı, duygularımın sömürülmesini…

Hep bu kötü huyum yüzünden yaşadım. Nefret etmeyi bilemedim inanır mısınız?..
Bu konuda çok cahil kaldım. Şimdi dondurma yalarken burunlarına bulaştıran insanlara gülenler, bana da gülecekler…

***

İyi bir dinleyici olmak…
Kaldı ki, bu konuda çok vurdum duymaz olamadım ama en azından vurdum duymaz olmaya çalıştım. Çünkü beni hep iyi bir dinleyici olarak gördüler. Hayatıma girenler için çok kolaydı ‘ Karşı tarafı ezme, hakir görme’ eğilimi. Düşüncelerimi adam yerine koymadıklarında gülmekle yetindiler.

Aşk duygusunu içimden ekarte etmek isteyen ve bunu layıkıyla başaran insanlarla tanıştım. Kendilerine göre şekil alan bir duyguydu onlar için, aşk. Bana göre ise kalbimin istediği…

Üzgün olduğumu düşünmeyin şimdi üzgün olmak, ahmaklıktır.

İş yerinde on saatini geçiren ve işine aşık bir adam olarak gündüz aklıma gelmeyenler gece geliyor. Diyorum ki, ne kadar meraklıymış insanlar bir transseksüele aşık rolü yapmaya…

Ve başardılar da.

Önce vaat etmek, seni hayallere sürüklemek, sonrası ucuz bir ayrılık hikayesi…

Dün gece bir arkadaşı ‘O da üzgün ve kızgın’ dedi. Konuşarak anlaşabilirmişiz. Eskisi gibi olmasak da arkadaş kalabilirmişiz. Ah! Bu ne büyük bir umut ışığı… Ama bana soran yok ‘Emre, peki sen ne düşünüyorsun?’Diye.

Ne de olsa Emre penisi olmayan bir erkek ve ona aşık rolü yapabilecek insan sayısı da az…

Yanılıyorsunuz!..

Azla yetinmeyi transseksüelliğim öğretmedi bana. Ben azla yetinmeyi ‘ Küçük sevgi sözcüklerine kandığımda anladım’

Biliyor musun? Edip. Dediğin gibi yaptım ıhlamur bardağını yana ittim lakin hiçbir şey olmadı.

Ama şuraya yazıyorum. Bir gün haklı çıktığını söyleyeceğim.

Or- Ahayim

2011-09-03T22:27:00.002+03:00

8 Ağustos 1971

Önümde bir araba durdu. Üzerimde Meryem'in seçtiği ve bunu giyinmelisin dediği takım elbise...
Arabanın içinden yeni evini çıkardılar. Sana ait olan o ilk ve tek evi...
Sıcaklık artık tenimde bir anlam ifade etmiyor.
Cenaze arabası sana ayırdığı yerini bir başka ölüye açacak. Evet! Kapılar tekrar açılacak ve kapanacak.

Tanrı bir çocuğunun daha katili oldu. Şimdi kendinden utanmalı...

Or- Ahayim Balat hastanesinde tedavi görüyorsun. Yıl 1971, Mart ayının 17'si ve 27 yaşındasın. Bozayı leblebili seviyorsun. Daha o zamanlarda başlıyorsun özgürlük şarkılarını diline pelesenk yapmaya. Yani kimse bozayı leblebili sevmezken...

9 Mart'ta darbe girişimiyle ilgili okuduğun haberler seni İstanbul Edebiyat Fakültesinden soğutmaya yetmiyor. Sol görüşlü olmak böyle bir şey işte, inandığın değerler adına mücadele vermekten yorulmuyorsun.

Ve kahverengi kareli gömleğini giyip üzerine arkadaşlarla toplandığınız o müstakil evin bir göz odasında alıyorsun soluğu... Bu kez siyasetin nabzına dokunmak için değil, cinsel kimliğinin ve yöneliminin yüzüne ışık tutma eğiliminde, konuşma yapmak için oradasın. Bu kez sana benzeyenlerin olduğu yerde, onlarla birlikte güçlü olma çabasındasın. Anlamsız bir büyüklüğe sahip olan memelerini sarıyor, saçlarını kazıtıyorsun. Bu anarşizm'i bir kaşık suda boğmaya yeltenenlere karşı gizlenmek değil, seni gizlemeye çalışan yanlış bedenine bir ders verme eğilimi.

Sen konuşurken seni dinlemek en iyi bildiğim David Bowie şarkısı şimdi, Your coat and hat are gone diye başlayan...

***

Kanser hayatımızın baş köşesine oturduğunda boş hasta yatağı bekleyen elli kilolarında bir delikanlıydın. Sürekli anonslar yapılıyor ve bir Musevi’nin kendisini kanserden kurtaracağına inandığı, Musevi hastanesine minnet ve şükran duyması bekleniyordu. Boş hasta yatağı hariç olsa bile bu güven duygusu her zaman hastadan beklenilen bir şeydi.

Sonunda sen de diğerleri gibi şanslıydın. Koridorlarda beklemekten kurtulmuş, bir yatağa sırtını yaslayabilmiştin. Mart ayının 15'inde seni bir saat yalnız bırakma zorunluluğumun ardından, elimde Richard Bach'ın 'Martı'adlı kitabıyla geri gelmiştim. Kitabı elimde gördüğün anda ki yüz ifaden görülmeye değerdi. Richard Back yalnızca uçak tutkusu olduğu için senin idolündü. Uçak fobin olmasına rağmen onları sevmekten kendini alamıyordun.

Sanırım Bach şu cümleyi söylerken haklıydı "Bir geleceği seçmenin bir yolu da, onun kaçınılmaz olduğuna inanmaktır.”

***
Ben şanslıyım diyordun. Evet! O yıl kanser tedavisinde kemoterapi uygulaması başlayalı bir yıl olmuştu. Akciğer kanserine yakalandığı için ölümü çabucak kabullenmiş ellili yaşlardaki adamlı - kadınlı toplulukla konuşuyordun. Onlara mücadele etmekten bahsediyordun...

Yaşadığını görmek güzeldi.

***

O sabah sınav heyecanı yaşamadım.Tüm gün hastaneden ayrı kalacak olmak dayanılır gibi değildi ve o günün gecesi muhtemelen bir doktorun ağzından çıkacak olan, durumuna ilişkin kötü haberleri dinliyor olacaktım.Adamın yüzündeki tepkisizlik evden ayrılırken annemin yüzünde bıraktığım o ifadeye benzeyecekti.

"Bu kadar kötü olamaz" diyecektim.

Günlerin çoğunu uyutularak geçirecektin. Gözlerinden söylemek istediğini anlamaya çalışırken zamanla bu duruma alıştığımı fark edecektim. Karşında ağlayamadığım için hastane koridorlarında başımı duvarlara sürtecektim.Sonra sen gidecektin. Evet! Bu duruma kendimi alıştırmam gerektiğini söylüyorlardı. Ne de kolay söylüyorlardı. Ne de kolay...

Hayat devam edecekti. Richard Bach yeni kitaplar yazacak, David Bowie yeni albümlere imza atacak,mezunu olamadığın, İstanbul Edebiyat Fakültesi, yeni mezunlarını verecekti. Anlayacağın her şey kendini yineleyip duracaktı. Fotoğraflarımız dışında...

7 Ağustos 1971 yılı hastane önü...

Bu hastaneye minnet ve şükran duymuyorum. Çünkü burada, sağlık için hizmet verenler seni kurtaramadılar. Ailen tabutunun ne renk olacağına karar vermiş. Meşe rengi...

27 yaşındaki hayat dolu bir gence aldıkları son armağan bu. Bu tabut.

ve bugün 8 Ağustos 1971...

Önümde bir cenaze arabası durdu. Üzerimde Meryem'in seçtiği ve bunu giyinmelisin dediği takım elbise...

Kanser tedavisi mümkün olan bir hastalıktır.

Ekşi

2011-08-31T22:04:00.000+03:00

Kollarınızda tanımadığınız insanlar,

iç çekerlerdi.

Öldürmek istediğiniz birileri dururken karşınızda … / Siz beni seçtiniz.

Bir defasında anneniz hırka getirmişti size,

şimdi rengini sorsam söyleyemezsiniz biliyorum ama,

en çok nar çiçeğini severdiniz.

Sohbet ederken en fazla iki defa dalar giderdiniz.

Gözlerinizi uzak tutardım kendimden,

henüz ölüme hazır değilim derdim içten içe,

oysa tek derdim sizdiniz.

Bakmayın affetmediler sizi

doğum sancısı gibi çöktünüz hayatlarına,

yıldırım intiharıydı benimkisi / Yetişemediler.

öyle birden oldu,

birden bitti her şey.

Onları mazur görünüz,

intihardan anlamıyor kimse.

Foto: homotography

Bilmenizi istedim ve bugün ülke umrumda değil

2011-08-28T20:49:00.001+03:00

SEVGİLİM, bir şişe şarabı bugün bitirmiş. Özlemeye dayanamamış. Tıpkı benim gibi. Ayrılık bize yakışmadı. Emrivaki gibi gözükse de ben dünden razıydım. Barıştık.

Babam ve Oğlum

2011-08-28T00:33:00.001+03:00

vikipedi

Baa tıfıl

2011-08-28T00:20:00.000+03:00

Ben yürüyüp gittim
Sen ellerini yüzümde unuttun

Utandım acılarımdan
Utandım yalnızlığımdan
On yedi yaşımızın belalı hikmetinde birden
O inkisarları eden güzel hayallerimizden
Ve aşktan
Ve yağmurdan
Utandım ben

Sen misketlerini yüzümde unuttun
Sen hayatımda unuttun kokunu

Bir bidon benzin döküp hatıralarıma
Tutuşturdum sevinçlerimizi. tutuşturdum
Saçlarına
En beğendiğim bir hüznün görkemini,
Rüzgarını,
Al işte sonbahar da senin olsun artık
Daha ne istiyorsun benden
Al işte en biçimli intihar da senin

Ben yürüyüp gittim
Sen adalarını yüzümde unuttun

Utandım arzularımdan
Utandım ihtiyarlığımdan
Ve yağmurdan
Usandım ben
Ve sen: Şehrin terkettiği sepya caz oğlan
Her fırsatını ani ölümümde unuttun!

Beni yüklenip bir yere götürdüler
Sen geleceğini
Yüzümde unuttun

Küçük İskender

'İlişkisi Yok' durumu

2011-08-27T18:41:00.008+03:00

Ülkede onca olay olup biterken kim ne yapsın benim ‘İlişkim yok’ durumumu. Ayrılığın yanında Attila İlhan’ın şiirleri bile kıytırık kalıyor. Bu arada bu kelimeyi iş yerinde yanımdan ayrılmamaya özen gösteren iş arkadaşım çok kullanıyor. Benim ise bu söylemi dilim tuttu bırakmıyor. Bu arada iş arkadaşım demişken – gerçi o da seziyor bunu ama- aramızda kalsın ‘Onu sevmiyorum’

Nedendir bilmiyorum her üzülüşümde sinirimi yazılarımdan alıyorum. Ani kararlar, ani buraya kadarlar, ani manevralar…

Bu kez tam şarampolden yuvarlanacakken – ki ramak kalmıştı – frene zor bastım. Ne oluyoruz dedim kendi kendime, yok artık bu kadar da aciz olamazsın. İlişkilerimi ben bitiyorum. Bunu öyle hani sen mi? O mu? durumuna ilişkin, kendine övgü niteliğinde yazmadım. Ki, bu bana çok saçma gelen bir ayrıntıdır.

Ne önemi vardır yani,ilişkiyi kimin bitirdiğinin…
O insanla anlaşamayacağını düşünmeye başladığında 'Bitirme' düşüncesi beyninde uyanıyorsa bir şekilde bitiyor işte.

İnsan, belli bir yaştan sonra daha olgun düşünmeye başladığını hissettiği an aşkta mantıklı düşünmeye başlıyor. Yani, yüreğe bırakmıyor her şeyi…

Kalbim ne derse o dediğinde – bu hataya tekrar düştüm – yürümesi düşük bir ihtimal olan, ilişkide kaybolduğunun farkına varmıyorsun.

Sevgili,iyi bir konuşmacıysa dinlemeyi de bilecek. İlk bir ay çok iyi, sonra yalap şalap olmayacak hiçbir şey. ‘Hep ben haklıyım’ adı altında zeytinyağı gibi su üstüne çıkmalar da olmayacak…

Bunlar bir ilişki de var olmaya başladıysa, o ilişki benim için - bundan sonra da bu geçerli olacak- feneri söndürmüş demektir. Kötü bir huyum var, ayrılık tam olarak netleştiğinde bunu duyar duymaz yataklara düşüyorum. O aciz hallerimi facebook’uma ekli olmayanlar göremedi. Aman! Ne büyük bir bitiklik ve yitiklik…

Görmeseniz de olurdu yani, bildiğiniz tipik Emre sendromları…

Peki, aklım başıma nasıl mı geldi?

Bugün ben niye canımı yakıyorum ki mazoşist miyim? Dedim kendi kendime. Adamlar elini kolunu sallayıp gidiyorlar; pat diye silip yutabiliyorlar seni. Sen çocuklar gibi salya sümük…

Dediğim gibi ülke çalkalanıyor. İstanbul- İzmir seferini yapan otobüs dün gece 02.30 sıralarında, Akhisar - Saruhanlı arasındaki İshak Çelebi Beldesi yakınlarında kaza yapmış 48 kişi yaralanmış. İşte! Benim ayrılığımdan, daha önemli bir haber size.

Engin Ardıç'a minik bir eleştiri tadında

2011-08-26T20:48:00.007+03:00

Bu aralar Engin Ardıç’a fena takmış durumdayım. Size, ondan kinayeli sözlerle davalık olmamaya özen göstererek bahsediyorum.

Dün ve bugün. Şimdi özetler:

Akp'ye bunca aşık bir yazar daha tanımadım. Chp’ye karşı duyduğu soğukluğu kamufle eder gibi.

Öyle gibi.

Sözünü sakınmayangillerden olman yazılarını etkileyici kılmaya yetmiyor.

Biraz daha gayret Ardıç, belki bir gün Gazi Mustafa Kemal Paşa demenin seni, Atatürk diyenlerden farklı kılmadığını anlar, parmak ısırtan yazılar kaleme alabilirsin.

Tayyip Erdoğan ile kaç kez ekmek arası balık yediğini merak ediyorum.

Ya da kaç kez birbirinize misafir oldunuz.

Erdoğan’ın kızı ve oğlu dünya evine girerken kaç altın bilezik hediye ettin. Muhakkak birlikte çekindiğiniz fotoğraf da vardır .

Ve hazır çoğu yazında faşizm’den bahsedip, ben faşist değilim izlenimi verirken biz LGBTT’leri de yapmadığın ayrımcılığa dahil tutabildin mi.?

Beni bu konuda aydınlat. İnan bunu çok merak ediyorum.
***

Ve son olarak,
‘Bu kim oluyor da yazılarımı eleştiriyor ‘ deyip adam asmaca oynama.

Neyse Ardıç, ülke malum çalkantı da ne de olsa senin ensesi kalın Akp’lilere güvenin sonsuz.

Söyle Tayyip Erdoğan’a hazır Somali’deki yavrucaklara yardım elini uzatmışken, bizim fakirleri, çıplak ayaklarına taş,cam v.s batan çocukları da, unutmasın.

Ooo piti piti karemela sepeti...

2011-08-25T22:52:00.002+03:00

Çocukları sevmez olduk. Hani ara sıra sokakta annelerinin ya da babalarının elinden tutanları gördüğümüzde durup mıncıklamak dışında bir halta yaramıyor dokunuşlarımız.
Mersinin Mut ilçesi midir nedir işte orada 5 çocuk babası bir herifin yaramazlık yapan çocuğunun boynuna 10 kiloluk içi beton dolu demir ağırlığı zincirle bağlayıp 'Ben babayım çizerim' izlenimi vermesine seyirci kalmak istemezdik ama her zaman ki gibi uzaktan bakmakla yetindik işte.

Hem Ajda Pekkan da sevmiyor çocukları.
Sevse Somali’deki yavrucaklara dokunmaya korkmaz, sıcaktan yüzündeki pudra akacak diye telaşlanmazdı. Ajda Pekkan, reklamını çocuklar üzerinden yapmaya niyetlendi; tıpkı ramazan ayında niyetliymiş gibi gözüküp iftar yemeği veren ünlüler gibi...
Niyet farklı, lakin ne diyelim olacak o kadar.

Nihat Doğan da sevmiyor çocukları.
Yok bu konuya derinlemesine dalmayacağım ne de olsa felsefeden fazla anlamıyorum. Şimdi Oray Eğin kıvamı yazmaktan korkup gereksiz gevezelik yapmayayım.
Sevgili Eğin, yıllık iznine çıkmana sevinmemek içten değil akşam gazetesine karşı soğuma nedenimsin.

Engin Ardıç, Latife hanımın kız kardeşinin torunu Mehmet Sadık Öke'nin yalancısı. Bir zamanlar Çetin Altan'ın başlattığı bu furya, bugünlerde Engin Ardıç'la devam ediyor.
Atatürk 9 Kasımda mı öldü?
Çetin, saat yanlış 7 sularıydı diyor. Ardıç, Öke'nin yazdığı kitaptan bir şeyler çıkarıp, 9 Kasım da ölmüş olabilir şüphesiyle Altan'ın belirlediği saatin yanına tarihi de koyuyor, fakat Ardıç'ın yazısının sonlarını okudukça asıl önemli olanın Atamızın ölüm günü ve saatinin ne olduğu değil, Dolmabahçe sarayında dönen dolapların ne olduğunu düşünmemiz gerektiğini anlıyoruz..
Yani bu tarih de öylece askıda kalıyor.
9 Kasım 1938 saat: 07.00

Üstteki tarihin düzenlemesi bana ait. Ardıç'ın alternatif tarih diye gördüğü gerçek tarihtir belki kim bilir. Neyse sıradan bir blog yazarı olarak bu konu hakkında konuşmayı büyük yazarlara bırakıyorum.
Benim ne haddime!

Ah! Küçük kız. Helin.
Henüz 4 yaşındasın ama dedim ya biz çocukları sevmez olduk.
Baban sana 'Helin Kürdistan' adını verince ülke elden gitti sandık. En ufak bir şeyde paylar, birilerine parlar olduk. Sana verdiği ad yüzünden davalık olan ve sonrasında davadan beraat eden babanın kıymetini bilmeyi öğütlesin birileri sana.

Ve yıllar sonra bir gün Yücel komiser’in söylediğinin aksine, babana gelinliğinle sarılmayı unutma.

Öz kızlarına 40 yıl boyunca tecavüz etmiş

2011-08-25T18:55:00.000+03:00

'Ensest' ilişkiyle ilgili birkaç hikaye kaleme aldım. Onlar her ne kadar kurgu dahi olsa, bu tarz haberler o tip olayların bir yerlerde gerçekleştiğini gözler önüne seriyor.
İşte o haber,
***

Avusturya'da şimdi 80 yaşında olan Gottfried W.'nin 2 öz kızına 40 yıl tecavüz ettiği ve bir odaya kapatarak kızlarını sosyal hayattan tecrit ettiği ortaya çıktı.

İhsan EKİCİ

BRAUNAU - Kızlarından biri şimdi 53 diğeri 45 yaşında olan baba Gottfried W. küçük bir odaya kilitlediği çocuklara yıllardır işkence yapmakla da suçlanıyor. Olayın gerçekleştiği Yukarı Avusturya (Oberösterreich) eyaletine bağlı Braunau şehri polis sözcüsü kadınların ömürleri boyunca babalarından başka insanla görüşmediklerini tahmin ettiklerini söyledi.

Öz babaları tarafından küçük bir odaya kilitlenen talihsiz kız kardeşlerin sadece camdan dışarı bakmalarına izin verildiği belirtildi. Evde yeterli oda olmasına rağmen 2 kardeşin küçük bir odada ’çek-yat’ olarak bulunan bir koltukta birlikte yatmak zorunda bırakıldığı kaydedildi. Gottfried W.’nin evinde yapılan aramalarda 2 tabanca bulundu. Silahların ruhsatlı olduğu belirtildi. Gottfried W.’nin tabancalarıyla öz kızlarını öldürmekle tehdit ettiği anlaşıldı.

OLAY NASIL ANLAŞILDI?
Polise ifade veren mağdur kadınlardan birinin verdiği ifade ile ortaya çıktı. 53 yaşındaki kadın ifadesinde şöyle dedi:
"İlkokula giderken aile dostumuz olan adam tarafından tecavüze uğradım. Daha sonra babamın tecavüz ve işkenceleri başladı. Annem de olayları biliyordu. Ama o da bizim gibi her sabah kafasına tabanca dayayan babamdan korktuğu için yıllarca susmak zorunda kaldı. Annem 2008 yılında öldü. Yine bir tecavüz girişimi öncesinde babama karşı koydum ve tekmeleyerek yataktan düşürdüm. Babam yaralandı. Yerde öylece yatıyordu. Ölmesini istediğim için ona yardım etmedim. İki gün bizi kilitlediği odada çaresizce ve yaralı olarak bekledi. Ancak sonra iki haftada bir gelen bakıcı onu gördü ve ambulans çağırdı. Yaşlılar yurduna bağlı bir hastanede tedavi altına alındı. Ben de o yokken polis yetkililerine hayatımızı zindan eden bu vahşi adamın yaptıklarını anlattım."

Gottfried W., yaşlılar yurduna bağlı hastanede gözaltına alındı. Avusturya’da evinin altındaki sığınakta öz kızını 24 yıl boyunca hapsedip tecavüz eden Avusturyalı sapık baba Josef Fritzl’in, kızı Elisabeth’in dünyaya getirdiği 6 çocuğun da babası olduğu kanıtlanmıştı. 27 Nisan 2011 tarihinde basına yansıyan olayın ardından çok geçmeden İkinci bir "Sapık baba" şoku daha yaşanıyor.

Söz Bitmez!

2011-08-24T19:18:00.003+03:00

Çaresizliğe hiç yüz vermemeli. Söz bitmez. Sözün bittiğini söylemek intihar etmektir. Kürtler ve Türkler birlikte kuracaklar bu barışı.

Hava kurşun gibi ağır.
Çocukluğumdan bir günü hatırlatıyor. Pazar günü, orta sınıf çocukların cehennemiydi. Hem ev ödevimi de yapmamışım. Belki yarın imtihan var. İçim daralıyor.
Çocukluğu daha geniş bir gökyüzünün altında geçmiş olan, belki zaten okulsuz, ekmeksiz, gününün noktalaması bomba sesleri, panzer çığlıkları olanların Pazar günleri de hep böyle ağırdı.
Şimdi, yirmi yıl öncesine dönmekteyiz.
Süper valilerden söz ediliyor. Daha acımasız, daha düzenli, daha ustalıklı savaş taktiklerinden söz ediliyor. Televizyon kanallarında en kanlı günlerimizde tuhaf bir ışıma, hevesli bir telaşla karşımızda beliriveren savaş taktikçileri yine ekranlarda.
30 yılı aşkın zamandır hayatımızı zindan eden savaşla çözülemeyen Kürt sorunu diyegeldiğimiz insanlık trajedisinin daha iyi silahlar, daha eğitilmiş askerler, daha güçlü bombalarla çözülüvereceğine inanıyorlar besbelli.
“Terör örgütü”ne şimdiye dek yeterince sert davranılmadığını, artık bu işin dağlar yıkılsa da, sınırlar havaya uçsa da halledileceğini muştuluyorlar. Yaslı halklarına.
Öte yandan PKK de barışa hevesli olmadığını kanıtlıyor her gün.
Her iki taraftan da ölü çocuklarını gömüyor ana babalar.
Her iki taratan da ölü çocuklarını gömen ana babalar ne kadar birbirlerine benziyorlar. Saçlarını başlarını
yolarken, ağıtlar yakarken ne kadar aynı hepsi.

Her iki taraftan ölen çocuklar da birbirlerine o kadar çok benziyorlar ki.
Aynı sınıftan, aynı çaresizlikten gelen insanları yas tutarken birbirine karıştırabilirsiniz. “Şehit Mehmetçik”lerin bazılarının anaları Kürtçe ağıtlar yakıyor. Onların çocuklarını öldüren, bir paşanın ağzından çıkan yasakla zehre eş değer kılınan Kürtçe değil çünkü.
Ağzı laf yapanlar durmadan o kağşamış klişeyi üstümüze fırlatıyor. “Sözün bittiği yer.”
Bu klişe, 70 milyonun büyük bir çaresizliğe mahpus edilmesi için bunca sık kullanılıyor.
Çünkü söz biterse hayat da biter. Söz biterse insanlık da biter. Söz biterse bambaşka bir dünyanın birbirinden kopartılmış vahşileri olarak kendi kanımızla kalakalırız. Sözün bittiği yer katliamdır. Toptan yıkım, kıyamettir.
70 milyonun çaresizliğine ihtiyacı var, ölümlerden medet umanların.
Hepimiz eli koynunda, çaresiz kalırsak, sözün bittiğine inanırsak, savaşın yegane çözüm olduğunu, toptan yokoluşu kabul ettiğimizi ilan etmiş oluruz.
Çıkmazımızı pekiştirmiş, düşmanlığı körüklemiş süper valilerin yeniden karargahlarına oturtulmasına edecek sözümüz yok demektir.
İki tarafa da “Dur” “Yeter” “Edi bese” diyemeyecek hale geldik demektir. Hayat susarsa ölüm konuşur. Yegane meşru çözümün ölüm olduğuna inandığımızı ilan etmiş oluruz.
Yine mehter marşlarıyla, Herne peş’lerle coşar, ağıtlarla yatışır hale geliriz.
Özel harekat timleri, olağanüstü hal valileri, JİTEM, Diyarbakır cezaevleri bir kez daha işbaşı yaparsa bu memleketin toplu bir mezarlığa dönüşmesi kaçınılmazdır.
Çaresizliğe hiç yüz vermemeli. Söz bitmez.
Sözün bittiğini söylemek intihar etmektir.
Kürtlerin ve Türklerin ille de birbirleriyle teması güçlendirmeleri, birbirlerini dinleme, birbirlerine dokunma, birbirlerini anlama gayretini hızlandırmaları hayati önem taşımaktadır.
Kürtler ve Türkler birlikte kuracaklar bu barışı.
Yoksa kaçınılmaz, birlikte yok olacaklar.
Her vatandaş, her insan, yanındakinin düşmanlık üreten dilini, silaha yönelen elini tutmak zorunda. Çaresizlik duygusuna hiç yüz vermeyerek.
Ölüme gidiyorsak da sessiz sözsüz gitmeyelim.

Yıldırım Türker

Öğle Yemeği

2011-08-21T23:28:00.000+03:00

Şimdi tüm sevdiklerimi düşünüyorum ve sevmediğim her şeyi…

Gözlerinde shochu soğukluğu olan adam,

bana doğru yaklaşmakta.

Bir kadın şimdi uzaklarda olmalı,

önündeki tabakta ölü kolyos

kararsızlığıyla bana doğru bakmakta.

İlk kez bir ölü gördüm Gechina,

ölmüş bir balığa ağıtlar yakıyorum.

Foto: homotography

Yeni bir işe girdim Dünya halen Hansen ile Dalen'i konuşmuyor.

2011-08-20T18:37:00.002+03:00

Gerçek bir kahramanlık haberine geçmeden önce sizlere yeni bir işe girdiğimin müjdesini vermek istedim. Oldukça mutluyum. Fazlasıyla yorucu olmamakla birlikte en az o kadar keyifli bir iş.

Şimdi gelelim o habere,

Norveçin Ütoya adasında bir katliam gerçekleşirken orada Hansen ve Dalen vardı. Onlar kahramandılar. Kahramandılar çünkü adaya ilk varışlarında tekneleri katliamı gerçekleştiren cani Breivik’in kurşunlarına hedef olurken onlar gençleri kurtarma pahasına adaya üç kez daha gidip geldiler. 40 genç Hansen ve Dalen’in sayesinde kurtuldu.

Lakin New York Times ve Telegraph, o katliamda birçok genci kurtaran Alman turist Marcel Gleffe hakkında övgüler yağdırıp; BBC, Helge adındaki bir adamın 5 genci teknesiyle kurtardığını bildirirken ve Yahoo News 40-50 genci kurtardığı öne sürülen Otto Lövik’i göklere çıkarırken bu cesur çiftten hiç bahsetilmedi. Hiçbir basın organı onları haber yapmadı.

Çünkü onlar lezbiyendi.

Sözüm ona toplumun değer yargıları New York Tımes gibi büyük basın organını bile küçültüp un ufak etmeye yetmişti.

Hansen ve Dalen mutluydu. Çünkü 40 gencin hayatını kendi hayatları pahasına kurtarmışlardı. Sonu düşünmeden o katliamın ortasında kurtarıcı olmuşlardı ve bu kahramanlık yalnızca bir köşe yazarının, Tom Chivers’in, kaleminde anlatıldı.

“Sebep ne olursa olsun, Hansen ve Dalen çifti onurlandırılmayı hak ediyor. Eğer ben büyük bir İngiliz veya ABD gazetesinden önce onlardan bahsetme şerefine erişiyorsam, bu konuda eşitlik tartışması yapanlara şunu demek istiyorum: Hansen ve Dalen birer kahramandır ve onlar hakkında yazmış olmaktan gururluyum.”

Ne diyelim Chivers, yine de duygularını anlatmaya çalışmış ve hiçbir basın organının yapmadığını yapmış. Bari kahramanlık kelimesinin hakkını vereyim, diyerek lezbiyen çifti ötekileştirmemiş.

Adele - Hometown Glory

2011-08-18T23:22:00.000+03:00

vikipedi

"78 NY 24" Kaos GL'de

2011-08-17T18:10:00.000+03:00

Sezen’le "Yaz Bitmeden" Gelen Sevgili

2011-08-17T17:34:00.003+03:00

Trafik ışığı yeşilden kırmızıya geçiyor. Sol elim direksiyonda. Diğer elimle yanımdaki yakışıklının elini tutuyorum. Bana dönüp okyanus mavisi bakışlarla sessiz bir gülücük atıyor. Kendimi ondan alamıyorum. Keşke hayatımız bu kavşakta takılı kalsa.

Bu sabah erkenden çaldı telefonum, o arıyor. Fred. Brunch için buluşmamıza üç saatten az kala. Ya iptal edecek, ya da gelecek Pazar’a erteleyelim diyecek. Hiç bir zaman planlandığı gibi gitmez bu ilk buluşmalar. Son anda cayıverir erkek arkadaşı adayları. Tereddütle cevapladım telefonu. “Yarım saat geç kalacağım sanırım. Onu haber vereyim” dedi sıkıntılı. En kötüsünü bekliyordum ben. Geniş, rahat bir kahkaha attım onu rahatlatmak için, gecikeceğinden dolayı gerilmiş gibiydi: “Biz de bir söz vardır, Fred. Geç olsun da güç olmasın. Dert etme. Onbirbuçukta görüşmek üzere”. Kapatıp telefonu derin bir nefes verdim.

Şunu mu giysem, bunu mu diye kararsızca dolandım evin içinde. Aynanın önünde ikide bir durdum. Bin bir soru. Saçıma jöle süreyim mi? Çok hafif parfüm mü sıksam acaba? Fotoğraflardaki kadar yakışıklı olacak mı? Düşündükçe heyecanlanıyordum. Kalbimin atışları hızlandıkça daha çok çırpınıyordum. Bu duruma en iyi ilaç? Tabii ki müzik. Bir ay önce Türkiye’den gelirken aldığım Sezen CD’si: “Yaz Bitmeden”. Dinlerken adamakıllı yatıştım. Az biraz çiçeklendim.

Buluşacağımız Fransız bir krepçi, San Francisco’nun cıvıl cıvıl Mission semtinde. Ben 15 dakika önce vardım restoranın önüne ama çok erken gelmiş olmayayım diye etrafta gezinmeye koyuldum. İnsanları seyrettim, eski kitaplarla dolu vitrinlere baktım. Eylül ayının başındayız. Kuzey yarımkürenin çoğu sonbahara merhaba derken, bizim yazımız yeni yeşeriyor. Havada tek bulut yok, alabildiğine bir mavi. Temiz havayı soluyarak ağırca, kabaran kalbimi dindirmeye uğraştım.

Saat onbirbuçuğu birkaç dakika geçerken yeniden krepçiye vardım. Önünde buluşacaktık. Ortada yok Fred. Kafam anında negatif vitese atıverdi. Kesin ekildim. Gelmeyecek. Zaten hep böyle oluyor. Boşuna bunca heyecan. Saniyeler içinde güzelim yaz gününü natürmort bir resme çevirmek üzereyken restoranın kapısı aralandı. Şaka mı bu?

Bana doğru gülümseyerek gelen adam rüya gibi. Üzerinde hem deseniyle, hem kumaşıyla deniz dalgalarını andıran mavi bir gömlek. Altında beyaz keten bir pantolon. Pahalı, parlak kâğıtlı moda magazinlerden fırlamış bir manken sanki. Vesvese etmişim, fotoğraflarında göründüğünden çok daha göz alıcı. Uzattı elini, “Merhaba ben Fred. Tuvalete girmem gerekti de” dedi utangaçça. Sıkıca kavradım elini “Özgür. Sonunda yüz yüze tanışabildiğimize çok memnun oldum.”

Ardından gelen altı saat durmaksızın konuşup gülüştük. Kuru sıcakta susayıp da ağzını musluğa dayayanların hoyratlığıyla tanımaya çalıştık birbirimizi. Ailelerimizden bahsettik, sevdiğimiz filmleri karşılaştırdık, başımıza gelen sevimsiz ama komik ilk buluşma öykülerini paylaştık. Arada sustuk kısa kısa. Birbirimizin gözlerinin içine baktık. Zaman zaman ellerimiz, dirseklerimiz, dizlerimiz hafiften dokunuştu. Kalbimi göğüs kafesinden zorladı her temas.

Işık hala kırmızı. Onu, arabasını park ettiği yere bırakacağım birazdan. Buluşmamızın sonu yaklaşmakta. Bana kilitli, gri-mavi gözlerinden aldığım cesaretle uzanıp dudaklarına hafif bir öpücük konduruyorum. Tam o an trafik ışığı yeşile dönüyor. Onun yüzüyse kırmızıya. Gülümsüyor, keyifle. Diyorum ki “Fred, çok sevdiğim bir Türk şarkıcı var. Sana onun bir şarkısını çalmak istiyorum. Beğenirsin umarım”

Hoşgeldin Fred, yaz bitmeden…

Özgür Güçlü

Yük

2011-08-17T17:14:00.000+03:00

Üzerinde bir yük vardı, tam göğüs kafesini darlayan. Nefes alış verişleri zorlaşmış, boğazı ağrımaya başlamıştı artık. Sanki yağmursuz geçen yılların öfkesini biriktiren çöl rüzgârları dudaklarını parçalıyor, ağzını açmasını engelliyordu. Belki de eski bir çöl hikâyesinin karanlık ve korkunç canavarıydı saldıran, kim bilir…

İlk olarak çok ufakken fark etti adlandıramadığı; ancak betimleyebildiği bu yükü. Her ne kadar o hatırlamasa da ne zaman karşılaştıklarını, ben tuttum bütün kayıtları. Sessiz bir vakanüvis gibi çalıştım senelerce. Her anı, her düşüncemsiyi arşivledim. Ve şimdi sizleri o anlara götürmek istiyorum. Belki “O”nu azıcık ucundan anlamamıza yardım eder temennisiyle…

Bedeni biraz daha ufak, kalbi biraz daha iriyken oldu her şey. Birden üzerinde hissetti. Kalbi ufalmaya başladı o anda. Donakaldı. Daraldı, içine büzüldü bütün varlığı. Korkmuştu ya kendisinden, yükten, görülmekten, bilmekten ve böylece olmaktan. Ama ne çare, bir kez tanrı “OL!” demişti.

Seneler kum taneleri gibi geç(e)medi. Akmadı yıllar. Duran seneler diye adlandıracaktı o yılları çok sonradan. Seneler akmadıkça eksilir sandı ya yükü, yanılmıştı. Baktı bayağı güçlü düşmanı, mücadeleden vazgeçti. Senelerin huyuna ayak uydurdu ve dağ tepelerine çekildi. Eylemsizliği eyledi, istemlice.

Bir süre sonra alışmaya başlamıştı bu yüke. Ötekisi olmadan kendi olamayacağını bilen birinin bağımlılığıyla yaklaştı yüküne. Onu tanımaya çalıştı. Tanıdıkça uzaklaştı yükünden. Ve neden yük dediğini bir kere daha anladı. Uymuyordu üstüne; boyun kısmı fazla dar, bel kısmı fazlaca genişti. Neresinden tutsa çekse uyduramadı üzerine. İğreti duruyordu her şey. Olmamışlık, tamamlanmamışlık hissi hiç eksilmiyordu. Öznesi olamayacağı bir hikâyenin öznesiymiş gibi davranmak, Prometheus’un acısına eşlik etmek gibiydi. Zeus’un, yüce tanrının, yasasıyla bağlıydı acısına Prometheus; onu da acısına/yüküne bağ(ım)layan kurallar, kanunlar vardı ya göremiyordu henüz onları. Kurtulması lazımdı artık ama silkinmek o kadar da kolay değildi. Uzun yolculuklara çıkmalı, okyanus diplerinden inciler toplamalı ve bu incileri çölde yaşayan bilge şamanlara götürmeliydi. Ardından o şamanların onu sağaltmasını beklemeliydi. Yolculuk ayakkabısı bile yoktu ama “HAYDE!” diyerek çıktı yola.

Az gitti, uz gitti. Dere tepe ters gitti. Denizler aştı, derelerde boğuldu. Ama buldu incileri ve şamanları. Şamanlar büyülü sözler eşliğinde dans ettiler. Gök ile yerin dansını hissetti içinde bir yerlerde ve beklemeye koyuldu. Yükün birden yok olmasını bekledi.

Olmadı, yapamadı. Birden vazgeçemedi alışmak zorunda kaldığından.

İnciler yağmur oldu gözlerinden yağdı.

Ve bir gün kalbi olduğundan daha büyük göründü gözüne. Dikkatlice baktı kalbine, evet bir şeyler değişmişti. Garip bir kıpırtı vardı. Silkindi ve şaşırdı. Göğsündeki yükü itelemeyi denedi. Başarmıştı.

Ayağa kalktı, boynunu sıkan gömleğini çıkardı ve Terkos pasajından on liraya aldığı elbisesini giyip sokağa çıktı.

Yıldız T.

Sıcak

2011-08-16T16:07:00.001+03:00

Dün sabah daha çok seviştik

Elleri… / Ayıptır söylemem.

Bugün de geldi / En iyisi,

o da bana kalsın.

Mahremiyet yasak değil nasıl olsa.

Fikrimi okur gibi bakıyor,

aklım almıyor.

Aklım fikrim oynaşta.

Foto: homotography

Küçük Çiçek

2011-08-16T13:33:00.001+03:00

Hayat kendimizi eskitmemize izin vermiyor, Fierollo

Yıkım buna deniyor işte.

Kimse kimsenin fişini çekmiyor,

herkes kendisinin katili.

Ve kimse hükmen ceza yemiyor.

Kızma, Fierollo

Dünyanın kanunu bu belki

Kimse yemeğini iki kişilik yemiyor

Rezervasyonlar iptal, restoranlar iflasın eşiğinde,

artık elde kalan,evde bıraktıklarımız…

Foto: homotography

Onun bana ne yaptığını siz hiç bilmeyeceksiniz?

2011-08-14T00:12:00.002+03:00

Onun bana ne yaptığını siz hiç bilmeyeceksiniz?

Siz hiç bilmeyeceksiniz bunu, çünkü bilseniz de inanmazsınız. Çünkü babalar oğullarını affetmezler. Çünkü acımazlar oğullarına ve kapatıp ışıkları kimseciklerin ruhu duymadan yataklarına uzanırlar.

Oğullarının yatağına...

Benim yatağım iki kişilik değil ve ben kapı kapalıyken uyuyamam.

Bu benim hikayem

kimsenin değil ve kimse için ölmedim.

Kimse için yaşamadım da.

Çünkü babam kendi için öldürdü beni.

O beni seçti bunun için

ve onun için hiçbir şey olmanın dışında

Her şeydim.

Bütün suçlular ondan korkarlardı,

melekler dahi…

Odamın duvarları kırmızı olsun istemedim

ama babalar oğullarını affetmezler.

Uzun süre sustuğumu söylüyorlar.

Konuşursam anlatabilirim endişesiyle,

bakılmıyor yüzüme

biri bana baksa, her şeyi anlatabilirim

ve onun için hiçbir şey olmanın dışında

Her şeydim.

Bir sabah bana da onun cesedini getirecekler

Üzerinde güvercinlerin ölmesinden korkuyorum

Herkes için ölebilirim

hiç kimse için yaşayamadan…

Yan mahallede bir aşkı öldürdüler.

Bizim odada ise eşkali belirlenmiş bir tecavüz vakası.

Söylemeye dilim varmıyor

Siz hiç bilmeyeceksiniz bunu, çünkü bilseniz de inanmazsınız.

Şiirde bahsedilen 'baba' unsuru bir genellemeye mahal vermemektedir.

Hidrojen

2011-08-13T15:01:00.000+03:00

Muhtemelen iç çamaşırını başkasının evinde unuttun

Ve topukların kanamaktadır

Bedeninin dolgun kıvrımları

Kalbimde infilak etkisi yaratsa da

Mantığım akıl almaz bir tutumla

Tüm tutanaklara yazmaktadır

Bir aşkın gölgede kaldığını.

Bir sözün kendini doğrultarak yapamadığını / Evet buna tartışma diyorlar,

Bu da ehemmiyetsiz aslında / Ki; kelimeler karşısında taarruza geçeli,

Bir başkasının evinde iç çamaşırını unutmuş olabilir misin?

Foto: Homotography

CHP'den Somali'ye Yardım Kampanyası

2011-08-13T13:43:00.001+03:00

Meclis’te Afrika'ya yönelik başlatılan kampanya için vekillerden en az 500 TL istendi.

Meclis’te Afrika'ya yönelik başlatılan kampanya için CHP Grup Başkanlığı tarafından Milletvekillerine gönderilen yazıda, gerekli duyarlılığın gösterilmesi ve yapılacak yardım miktarının 500 TL’den az olmamasının uygun görüleceği ifade edildi.

CHP Grup Başkanlığı tarafından gönderilen ve “Sayın üye” başlıklı yazıda, Afrika’da yaşanan kuraklığın yol açtığı kıtlık, açlık ve susuzluk nedeni ile başta Somali olmak üzere tüm bölge halkının büyük bir insanlık dramı ile karşı karşıya olduğu belirtilerek, şöyle denildi:

“Böylesine büyük bir felaketle ülkelerin kendi imkanlarıyla baş etmeleri mümkün değildir. Bu ülkelerin mağduriyetlerinin giderilmesi için her türlü yardımın yapılması gerektiğine inanıyoruz.
Bu konuda başlatılan kampanyayla ilgili TBMM Başkanlığı’nın, Grubumuza yazdığı yazı ekte bilgilerinize sunulmuş olup, Milletvekillerimizin gerekli duyarlılığı göstermelerini ve gereğini rica ederiz.”

Milletvekillerine gönderilen yazının üstüne iliştirilen ayrı bir notta ise, “Yapılacak yardım miktarının 500 TL’den az olmamasının uygun olacağı düşünülmektedir” denildi.

KIZILAY'DAN AFRİKAYA YARDIM

2011-08-12T18:41:00.002+03:00

Fotoğraftaki küçük çocuğun gözlerinden şunları okudum:

‘Bazı çocuklar kadar şanslı olmadığımı düşünüyorum. Çünkü yeryüzünde ne kadar aç insan var ise büyüdüğümde onlara yardım edebilecek kadar zengin değilim. Şu an karnımın açlığını yalnızca gözlerimden ve artık sadece deriden ibaret olan bedenimden anlayabilirsiniz. Eğer izin verirseniz ileride ben de sizler gibi yüreği geniş insanlardan biri olmak için tek bir şansım olsun istiyorum. ‘

2868'e boş bir SMS göndererek gerçekleştireceğiniz 5 TL'lik yardımla bir çocuğun hayatını kurtarabilirsiniz.

QUEER AS FOLK

2011-08-11T17:40:00.000+03:00

78 NY 24

2011-08-09T16:33:00.008+03:00

Bir kuş gibi yerde,caddenin orta yerinde, can çekişmeye başladı. Ona kimse yardım etmedi. Nasıldı biliyor musunuz? Yaşama tutunmak isteyen ve bunun için kaçmaya çalışan bir kelebek…
Evet! Onu böyle hatırlıyorum.
***

Annem dayanamadı acısına, memlekete gitti.Ben İstanbul’da kaldım. Ağabeyimin yanında.
Unutuldu bir şekilde. Zaten dört erkek çocuğu sahibi, babam, o günden sonra onun adını bile anmadı. Sanki hiç doğmamış gibi, hiç masa etrafında toplanıp onunla da sütlü mısır yememişiz gibi, hiç okullara gitmemişiz, silgimizi kalemimizi aynı sıralarda kaybetmemişiz, kenarında gül oyası olan çarşaf onun yatağına hiç serilmemiş gibi…
O hiç hayatımızda var olmamış gibi yaşadık/ böyle yaşamak öğretildi bize.
Ağlamamız suç sayıldı.

Babam onun yeri apayrı dediği ve portakalını bile elleriyle soyarak verdiği evladının cesedine bile sahip çıkmadı.

Ama ne hayallerimiz vardı. Onunla başka şehre yerleşecektik.O benim kazandığım üniversiteye gelip gidecek, ben açtığı küçük terzi dükkanında hafta sonları ona yardım edecektim. Bilmesem de öğrenecektim dikiş dikmeyi...
Ne güzel gülümseyecekti.
Ne güzel sohbet edecekti.
Ne güzel yaşayacaktı...

Diğer aile bireylerini boş verdim. Meğerse; ben ona bilmeden büyük kötülük yapmışım. İşime gelmiş, ondaki inceliği, o gizli gösterişi bazen gün yüzüne çıkarmaya çalıştığını görmezden gelmek. Keşke onun aslını görebilseydim. Yıllarca istemediği bir kimliğe sokup onu, o benim ağabeyim demeseydim.
***
Polislerin coplarından kurtulmak istercesine bir kadın koşuyordu. Adını ben de bilmiyordum. O gece oradaydı işte. Ben de oradaydım. Çıplaktı. Yüzünde makyaj, çorabı ayak bileğine kadar kaçmış. Polisler ‘Kaçak’ Diyorlardı. Bir adamı öldürmüş. Adam memurmuş. Otobanda almış transseksüeli arabasına sonra öldürmüş transseksüel, adamı. İşte bir cinayet hikayesi. Tüm kısalığı, tüm kapatılmış gerçeklikleriyle…
***

Bildiğiniz bir belediye otobüsü. Yolcular tıklım tıkış, herkesin gözü dışarıda. Benim gözüm polislerden kaçmaya çalışan ve çığlık atan o kadında. Arka tarafta uyuklayan adam, birden hareketlenip bağırmaya başlıyor.
. “Öldürün şu dönmeyi.”

‘O benim… ‘
Öylece kalıyorum. Üzerimde büyük bir şaşkınlık…
İniyorum otobüsten, ona doğru koşuyorum. Her şey geliyor gözlerimin önüne Karabük’te yaşanılan çocukluk yılları, 100.yıl yatılı ilköğretim okuluna başlayışımız,o ilk heyecanlar…
Sonra İstanbul...
Ebruli sanatına merak sarışımız. İlk kız arkadaşımın attığı ilk kazık ve herkesin ölsün diye baktığı o transseksüelin bana, o yıllar, ellerini daha sağlam uzatışı.
***

'Dur!' Diyordu polis. Elinde silah 'Dur!' Diyordu. Birlikte izleyip ağladığımız bir film gibiydi her şey. Lakin,bu kez filmin kahramanı farklıydı. Çoğu insanın ötekileştirdiğiydi. Görmezden geldiği, görse bile öldürmek istediği...

Bakamadı yüzüme. 'Mehmet git' Dedi.
'Git Mehmet'...
'Koşma' Dedim. Vuracaklar seni. Gözlerim yanmıyordu artık. Ağlamak saydamlaşmış göz pınarlarımda bir ad teşkil etmiyordu. Gözlerim kendiliğinden akıyordu.
'Polislerin anlayacağı dilden 'O benim ağabeyim' Diyordum.

Kimine göre bir aile dramı, kimine göre bir eğlenceydik o gün.

***

Ve 78 NY 24

seni benden sonsuza dek ayıran o plaka. Yalnızca cansız bedeninin soğukluğu ve o otomobil kaldı hatırımda. Bu yıl Aizheimer olan anneme, seni sordukça hep aynı şeyleri söylüyorum.

Güzel şarkı söylerdi.
Güzel ağlardı.
Güzel yemek yapardı.
Güzel insandı.

Kaleme aldığım hikaye her ne kadar kurgu da olsa, bildiğiniz üzere LGBTT arkadaşlarımın başlarına gelen olaylarla yakından uzaktan ilişkisi vardır. Hikayede yer alan plaka sahtedir.

Norah Jones - Sunrise

2011-08-08T18:19:00.000+03:00

vikipedi

Papatya, küpe ve kitap

2011-08-06T22:32:00.001+03:00

Gülçeray’ı beklerken aldım bu kitabı. Sırt çantama koyduğum gibi Kadıköy’deki Nazım Hikmet Kültür Merkezi çay bahçesine gittim. Gülçeray geldi. Ona hediye aldığım yeşil taşlı küpeleri verdim. O güzel yüzü her zaman ki içtenliğiyle gülümsedi.

Zülfü Livaneli’nin Serenad’ını henüz bitirmedim. Serenad’ı bitirir bitirmez bu kitaba başlayacağım.

Buyurun tanıtımı:

'Benim annem iki kez öldü. Onun hikayesinin unutulmasına asla izin vermeyeceğime dair kendi kendime yemin etmiştim. Ama bu konuda yazacak cesareti ya da şevki bir türlü bulamadım. Ta ki şimdiye kadar. '

Kitap kurtlarına tavsiye